GÜNEŞİ BIÇAKLADILAR

 

GÜNEŞİ BIÇAKLADILAR
 
İnsanlık kan ve ateşe hızla koşuyor…
 
Kimileri zafer çığlıklarıyla kana susamışlıklarını gösterirken, dünya nefesini tutmuş izliyor… Ne insan hakları ne hak ne hukuk… İnsanı hedef alıyorlar; canı, yaşamı yok etmek için… Okul, hastane, çocuk dinlemeden, hedef gözeterek atılan füzeler, kaybolan gelecekler, hayaller, çalınan yarınlar… Ne için?
 
Hepimizin bildiği o gerçek…
 
Ümmet? Bir kez daha görüldü ki sadece emperyal çıkarlara yataklık var… Bir ülkenin rejimini beğenmeyebiliriz ama kararı o ülkenin halkı vermelidir… Kaldı ki dünya, bu filmi -hem de yakın tarihimizde- kaç kere görmedi mi?  
 
İspanya kadar tepki veremeyenler…
 
Geçmişte yaşadığı soykırımı bahane ederek soykırıma yeltenenler… Savaşın bile bir hukuku olduğunu hiçe sayanlar…
 
Korkmalı mıyız, insanlık için?
 
Derviş Ozan mahlasıyla geleneksel tarzda şiir söylediğim yıllarda o korku içimde yer etmiş olmalı ki bu şiiri söylemişim…
 
Ne yazık ki hâlâ güneşi bıçaklıyoruz….
 
Barış içimizde bir ütopya olarak, hiç gelmeyecek baharlara mı kalacak? Savaşın katilleri mi kazanacak hep? Güvercin kanatlarımız güneşe ne zaman ulaşacak? İnsanlık ölüyor, çocuklar ölüyor…
 
Sevgiler içimizde yeşermeye devam edecek ve bir gün mutlaka sevgiler kazanacak!..
 
GÜNEŞİ BIÇAKLADILAR
 
İnsanları tümden yok etmek için
Ne yoruldular ne durakladılar
Ne zaman bir ışık gördüler ise
Ansızın güneşi bıçakladılar
 
Mermiler soğuktur aşktan ne anlar
Kanla dolduruldu nice kovanlar
Düştü yiğit kıs kıs güldü şeytanlar
Toprağın üstünü yasakladılar
 
Üçüncü cinnetin başladığı an
Ne kaybeden vardır ne kazanan
Geriye kalan bir avuç kül duman
Cehennemde zafer sayıkladılar
 
Güvercinler suskun defneler solgun
İnsanlarsa yorgun insanlar ölgün
Modern kıyametin koptuğu o gün
Hasretle karayı kucakladılar
 
Derviş Ozan der ki zekâ dört köşe
Hasret mi kalacak sular ateşe
Bir çağrıdır şimdi suskun güneşe
Kör duman içinde çok beklediler
 
TAHİR SAKMAN