BU TERRİER BAŞKA

 

BU TERRİER BAŞKA
 
Mütevazi koleksiyonumuza yeni katılan bu saati mezattan satın aldım.
 
Amerikan malı olan bu saat pilli mekanizmalı ve Danbury Mint markalı… Danbury Mint özel koleksiyonlar için hatıra eşyaları üreten bir firma…
 
Porselenden az sayıda; 1990’lı yılların sonu ile 2000’li yılların başlarında üretilen bu şömine saatinin üzerini süsleyen terrier cinsi köpekle ilgili saatin arka kısmında da açıklayıcı bilgiler yer alıyor.

 
Köpeğin; sevecen ve sadık olmasının yanında özgür ruhlu ve meraklı olduğu, toprak kazmayı çok sevdiği için isminin Fransızca “'chien terrier” yani “toprak köpeği” anlamına geldiğini de arkasındaki yazıda belirtiliyor.
 
Danbury Mint, farklı evcil hayvanları konu edinen tabak, saat gibi farklı süs eşyaları da üretmiş. Ülkemizde normalde satışı olmayan bu ürün muhtemelen yurtdışından gelmiş.

Terrier şimdilik odamda uslu uslu duruyor… Ve ben saatin zarif yapısını zevkle izlerken seramiğin soğuk yüzünü; kemerini ve alt tablasını süsleyen yeşil ve altın yaldızlı çizgilerle terrierin sıcak tebessümü ısıtıveriyor…
 
TAHİR SAKMAN

 
 

 

PAŞA CAMİ AVLUSUNDA

 

PAŞA CAMİ AVLUSUNDA

 
Geçtiğimiz aylarda kadim dostlarımın müzikli sohbetine katıldım.
 
Uzun yıllardan beri birçok türkü programına birlikte imza attığımız dostlarımız; divan saz ve solist Hamdi Özdinasti, kanuni Selman Seğmenoğlu, udi Süreyya Çolak ve daha birçok, Konya türküsüne gönül vermiş arkadaşlarla 30 yılı aşkın bir süredir birçok program yaptık ve sanırım pek çok türkümüz bu sayede günyüzüne çıktı ve en azından genç Konyalıların ilgisini de çekmeye bu sayede muvaffak olduk.
 
Geçtiğimiz yaz aylarında, Yazarlar Birliği Konya Şubesi’nde “Hikâyeleriyle Konya Türküleri” programı için prova yaparken kanuni Selman Seğmenoğlu’nun taksiminden sonra Hamdi Özdinasti eşliğinde udi Süreyya Solak bir türkü okumaya başladı:
 
Paşa Cami avlusunda namazımı kılsınlar
Güveylik elbisemi de başucuma koysunlar
Öldüğümün haberini annemgile salsınlar
                    Yaşım küçük aklım büyük nasıl sual edeyim
                    Karanlık yerler altına ben de nasıl gireyim
 
Mezarımı derin kazın derin kazın bol olsun
İki taşın arasında lale sümbül gül olsun
Ben ölürsem ahbaplarım yarenlerim sağ olsun
                    Yaşım küçük aklım büyük nasıl sual edeyim
                    Karanlık yerler altına ben de nasıl gireyim
 
İnsanın içine oturan bu sözlerin arkasındaki yanık ezgiler, bir yaşanmışlığın bir dramın gözyaşları gibiydi… Etkilenmemek elde değildi; tüm türkülerimizde olduğu gibi bu türkümüzde de yaşanmışlıklar ön plana çıkıyordu.
 
Türkünün; Konya, Sarayönü türküsü olduğunu ısrarla anlatıyordu Süreyya dostumuz hatta türküyü, 1967 yılında yapılan bir kayıttan geçtiğini, kaydın Sarayönü’nde çiftçilik de yapan ve güzel türkü söyleyen “Yirik” lakaplı bir yerel sanatçımıza ait olduğundan söz ederek Sarayönü’nde de “Yeni Camii” olduğunu da ısrarla vurgulamıştı…
 
Yüreklerimizi dağlayan bu yanık türkünün varyantları, ülkemizin birçok yöresinde okunmaktadır. Türkü, “Yeni cami avlusunda namazımı kılsınlar” diye başlayan Rumeli türküsüdür. Yeni Cami. Sarayönü’nde Paşa Cami olmuştur ama yanık ezgisi yürekleri dağlamaya devam ederek, Rumeli’de kaybettiğimiz toprakları ve göçlerin feryadını duyurmaya devam etmektedir.
 
Türkü birçok yöremizde söylenmekte hatta Ankara yöremizde türküyle ilgili bir de aşk hikâyesi anlatılmaktadır. Aslında tüm bunlar, türkülerimizin nasıl iç içe geçtiğinin ve acıların nasıl paylaşıldığının da bir başka göstergesidir.
 
Çok geniş bir coğrafyada yaşanmışlıkların bir şekilde özellikle “âşık askerler” eliyle taşınmasıdır.
 
Biz türkülerimizi söylemeye devam ediyoruz, sizlerin de ecdat yadigarı türkülerimizi dinlediğinizden hiç kuşkum yok… Folklorcu dostlarıma; Süreyya Solak, Selman Seğmenoğlu ve Hamdi Özdinasti’ye emekleri için teşekkür ederken, geçtiğimiz günlerde bypass ameliyatı geçiren sevgi Hamdi Özdinasti kardeşimize de acil şifalar diliyorum. (Kendine iyi bak Hamdi, daha söylenecek çok türkü var…)  
 
Çin Denizi’nden, Adriyatik kıyılarına… tüm türküler bizimdir…
 
TAHİR SAKMAN
 
 
 

 

 

 

MUHACİR PAZARINDA ROMAN AKŞAMLARI

 

MUHACİR PAZARINDA ROMAN AKŞAMLARI

13. Konya Kitap Günleri'nde, çocukluğumun bir bölümünü geçirdiğim ve bende büyük izler bırakan Muhacir Pazarı'nı anlattıktan sonra mahalleye ithaf ettiğim "Muhacir Pazarı'nda Roman Akşamları" isimli şiirimi okumuştum.

Video kaydı için Fatma Şeref Polat'a teşekkür ederim.

TAHİR SAKMAN

SÖYLEŞİDEN KARELER

Konya Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen 13. Konya Kitap Günleri'nde yaptığım söyleşiden enstantaneler... 

Fotoğraflar için; Hasan Karaca, Vural Kaya, Bayram Sarıtaş, Fatma Şeref Polat ve kız kardeşim Vesile Güzeloğlu'na teşekkür ederken, ilgiyle dinleyen tüm dostlara da sevgilerimi sunarım.

TAHİR SAKMAN

YARINA KAÇ VARSA

 

YARINA KAÇ VARSA
 
Burası, benim kendimi kapattığım fildişi kulelerim, cam fanuslarım…
 
Sizin dünyanız buraya asla giremez… Burası; saatlerimle, şiirlerimle, plaklarımla sadece bana ait bir dünya…
 
Bazen eski bir saatin tik taklarını yeniden duymanın hazzını yaşadığım yer… Bazen de eski bir şarkının notaları arasında kaybolduğum yer…
 
Bu oda benim mabedim; kendi kutsalımla baş başa, yalansız, her türlü riyadan uzak sadece ben ve kendim…
 
Kitaplarımla gönül gönüle, gözlerimin izin verdiği ölçüde okuyabilsem de orada olduklarını bilmenin huzuru… onların saf enerjisini kalbimin derinliklerinde duymanın hazzı…
 
Yazılarımı yazdığım, şiirlerimi söylediğim ve en çok da kendime sığındığım sığınağım…
 
Bu oda benim keyfim… Kahyası hiç olmadı, özgür, asi…
 
Ya kasetlerim? Eski dostlarım onlar; gökyüzüne serpilen notaların çığlıkları… Bazen sarsalar da… hayat yeniden sarılamıyor değil mi? Köşeli kurşun kalemle, kasetleri sardığımız gibi hayatlarımızı da yeniden sarabilseydik?
 
Sahi, sarmayı ister miydiniz, şöyle ilk gençliğimize doğru, hangi yıllara gitmek isterdiniz, 80’ler, 90’lar… Milenyumdan sonra bozuldu her şey…

Duvarda babamın 12 tellisi ve tamburu, eski günlerin ihtişamıyla gururlu ve gelecekte olası bir "Sakman"ın tellerine ses vereceğinin özleminde... Babaannem Vesile Hanım'ın, babamın ve benim fotoğraflarım... Kız kardeşim ressam Vesile Güzeloğlu'nun yaptığı resimler... babam yeniden gelip 12 telliye can verecekmiş gibi...
 
İlk pikabımızı annem, benim sünnetimde takılan paralarla almıştı, para yetmemiş babam tamamlamıştı… Tevkifiye Caddesi’nde “Çalışır Ticaret” vardı, dikiş makinesi satardı ağırlıkla… Kâmil Çalışır ağabeyden alıp bir hevesle evdeki radyonun girişine takıp aynı plağı onlarca kez dinlemiştik…
 
Sonra plaklarımız çoğaldı… Yüksel Özkasap, Bedia Akartürk, Neşet Ertaş… Orhan Gencebay çok sonraları…
 
Yine plak dinliyorum… gençlik heyecanlarım beni hiç terk etmiyor; Erkin Koray, Nilüfer, Ajda Pekkan, Müzeyyen Senar, Cem Karaca, Kamuran Akkor, Zeki Müren, Safiye Ayla…
 
Fanuslu saatlerin fanusları arasında zamanın öncesini ve sonrasını dinliyorum…
 
Ben ve kendim, tek başına… “Tek başına” diyor Erkin Koray sonra Vedat abimin kasetleri, cd’leri… “Yalnızlığım” diyor abim sonra Zuhal Olcay “Yaşamak zorunda olduğum beraberliğim…” “ İlla sevdim” diyor bir Vedat Sakman bestesinde Leman Sam…Ama favorim Kaptan’ın sözleriyle “Ayrılık da sevdaya dahil…” Acılar da dahil mi usta?..  
 
Bu dünyayı ben kurdum; hüküm benim ama söz söylemek, plaklarda yaşayan sanatçıların; önlerinde saygıyla eğiliyorum…
 
Fonda Orhan abi “Rüyam hülyam benim dünyam” diyor…
 
Ama en çok da abimin sesi yükseliyor Nazım’ın sözleriyle “Odada ikimiz” diyor; ben ve kendim…
 
Hükümran olan aslında sanatçılarımız, yazarlarımız, şairlerimiz, iyi ki odamı doldurdular ve ben asla yalnız değilim…
 
Fildişi kulelerim, cam fanuslarım ve ben; “Odada ikimiz…” Asla yalnız değilim; ben ve kendim hep baş başa, anıların ışığında yarına kaç varsa artık…
 
TAHİR SAKMAN

 
 

ÜÇ MAHALLE BİR ŞEHİR

 ÜÇ MAHALLE BİR ŞEHİR

Önümüzdeki günlerde 16-25 Ekim tarihleri arasında Konya Büyükşehir Belediyesi’nin, Selçuklu Kongre Merkezi’nde düzenleyeceği “13. Konya Kitap Günleri”nde bendeniz; 19 Ekim 2016 tarihinde sat 15.00’de bir söyleşi gerçekleştireceğim.

Konu tabii ki Konya... aslında sürpriz olsun diyordum ama dayanamadım:

"Üç mahalle bir şehir" başlığı altında çocukluğumun geçtiği "birbirine taban tabana zıt" üç mahalleyi anlatacağım.

Süremiz çok kısıtlı, ne kadar sığdırabilirsem artık... Bu nedenle dostlarımızın geç gelmemesini öneririm; çünkü aynı saat aralığında iki yazar arkadaşımız daha var ve sadece 20'şer dakika konuşabileceğiz.

Bütün dostları bekliyorum.

TAHİR SAKMAN

SELÇUKYALI ŞAİRİN ONUR GÜNÜ

 

SELÇUKYALI ŞAİRİN ONUR GÜNÜ
 
Geçtiğimiz hafta sonu; Selçukya’nın büyük şairi, “’Âşıkların babası” Feyzi Halıcı üstadımın 9. ölüm yıl dönümü nedeniyle düzenlenen anma toplantısı vardı…
 
Gözlerim bu nedenle maziye kaydı gitti… Yıl 1999… 6 Aralık günü Feyzi abinin yetmiş beşinci doğum günü nedeniyle “Türk Dil Kurumu” tarafından düzenlenen “Feyzi Halıcı Sanat Şöleni”ni izlemek üzere Yeni Gazete Genel Yayın Yönetmeni merhum Yalçın Dikilitaş ve merhum Sefa Odabaşı ile birlikte yollara düşmüştük.
 
Sadece ben de değildim elbette; bu müstesna günde Feyzi Halıcı dostları, Seyit Küçükbezirci, Fuat Önder, Mehmet Ceylan, Av. Ahmet Ergun ve muhterem eşi, Ferzande Işık ve daha birçok isim bu kıvanca ortak olmuştu…
 
Muhteşem bir programdı… Prof. Dr. İsmail Parlatır’ın yönettiği program, izleyenleri başka diyarlara; bir şairin gönül diyarına alıp götürmüştü… Bir şaire ancak böylesi yakışırdı ve Feyzi abi elbette daha iyilerini de hak ediyordu. Çok hayıflanmıştım; böyle bir programı Konya’da yapamadığımız için…
 
Dönüşte, programı anlatan “Selçukyalı Şairin Onur Günü” başlıklı bir yazı kaleme almış ve çektiğim fotoğraflarla birlikte Yeni Gazete’nin son sayfasında 10 Aralık 1999 tarihinde yayımlamıştım.  
 
Şehrimizde birçok kültür merkezi var, Feyzi abinin şehre yaptığı hizmetlerin anısına neden bir tanesine ismi verilmez anlamış değilim. Oysa o tekmil Konya’ydı; şiiriyle, etkinlikleriyle unutulmaz değerler üretti. “Âşıklar Kars’ta doğar, Konya’da meşhur olur” sözü, onun şehre ve Türk Dünyasına kazandırdığı Konya Âşıklar Bayramı’nın bir tecellisidir.
 
Bir daha bir Feyzi Halıcı gelmeyecek ama şiirleri, âşıkların dilinde kıyamete dek hatırlanacak. Bulutların üzerinde sema yapan semazenlerin izlerinde hatırlanacak…
 
Ruhun şad olsun üstadım, sen müsterih ol; Konya toprağı seni bağrında sararken, şiirlerin Konya semalarında hep terennüm edilecek…
 
Not: Anma programının yapıldığı Karatay Kültür Merkezi oldukça güzel bir yapı ama aynı şeyi ses tesisatı için söylemek mümkün değil. Ses içerde dönüyor, çok yankı yapıyor, tesisatı kullanma imkânı yok. Mikrofondan ne söylenildiği asla anlaşılmıyor. Salonun akustiğini düzeltmek zor olmasa gerek. Karatay Belediyesi’nin ilgili müdürlüğü bu işe bir el atmalı…
 
TAHİR SAKMAN

1999 yılının aralık ayı… Programda bendeniz, Feyzi Halıcı ve kardeşi Nevin Halıcı ile birlikte. Sol başta ise o dönemler Başbakanlık Müsteşarı olan Kâmil Yüceoral’dır. Foto: T. Sakman Koleksiyonu.

KEDİSİYLE GÖMÜLEN SULTAN

 

KEDİSİYLE GÖMÜLEN SULTAN
 
Bu Konya çok enteresan bir şehirdir; dünyanın hiçbir yerinde göremeyeceğiniz renkleri burada görebilirsiniz…
 
Siz nasıl görmek isterseniz, kendisini size öyle gösteren bir şehirdir.
 
Bu şehirde binlerce yüz vardır ve her yüzünü görmek kolay değildir; bu şehir kendini gizler. Efsunlu aynaların ardına saklanan sırlarla dolu… aslında sır değildir aynaların ardındaki; siz göremediğiniz için sırdır…
 
Her taşın altında can kokuları vardır. Dünyanın hiçbir yerinde göremeyeceğiniz duygular arıyorsanız, bu şehir tam size göredir, de…
 
Peki, siz bu şehre göre misiniz?
 
Dünyanın belki de ilk ve tek aşçı türbesi (Ateşbaz Veli) buradadır. Bu; yemekten kastın mide şişirmek olmadığını, ibadet ve taat için güç kuvvet gerektiğinin mutasavvıflarca ifadesidir.
 
Her ne kadar şimdilerde “Tavus Baba” denilse de Hz. Pir’in müritlerinden önce “Çengi Tavus” olup sonra Pir’in eteğine tutunarak dünyadan el etek çeken “Tavus Ana”nın türbesi de bu şehirdedir.
 
Dünyada başka bir şehirde var mıdır bilmiyorum ama bu şehirde öldükten sonra yanı başına kedisinin gömülmesini isteyen, Konyalının taktığı isimle "Pisili Sultan"ın türbesi de buradadır.
 
Hz. Mevlânâ döneminde yaşayan Pir Esat, zamanının ulularındandır. Kedileri sevmenin Peygamber sünneti olduğunu bilincinde olarak ve Hz. Peygamberin söylediği varsayılan; “Kedi sevmek imanın kemalindendir” (Aclûnî, Keşfü’l-ḫafâʾ (nşr. Ahmed el-Kalâş), Beyrut 1405, I, 415.) (Kaynak: https://islamansiklopedisi.org.tr/pir-esad-kulliyesi) sözü gereği kedilere olan sevgisi öylesine büyükmüş ki öldüğü zaman kedisinin de yanı başına gömülmesini vasiyet etmiş.
 
Pisili Sultan, mezarının yanı başına gömülen, üzerine sanduka yapılan kedisiyle yatmakta ve patili dostlarımıza asırlar öncesinden sevgilerini sunarken, gördüğü kedilere hor davranan insanlara da ince bir mesaj vermektedir.
 
Türbenin bakımsız hali ise içler acısıdır. Bahçedeki mezarlar tarumar edilmiş ve çevresine pazar günleri kurulan “bit pazarı” artıklarıyla hazin bir işgale uğramıştır. Bir kitabesi bile yoktur. Üzülmemek elde değildir, nasıl gözden kaçmıştır bilinmez ama eğer türbe yeterli ilgiyi görüp tanıtımı yapılırsa hayvanseverlerin de ilgi odağı olacaktır.
 
Pisili Sultan, patili dostuyla koyun koyuna yatarken… lisanı hal ile bizlere çok şey söylemektedir…
 
İşte bu; şehrin bir başka hoşgörü ve merhamet yüzüdür. Şehri keşfetmek isterseniz ve kalbinizi yaşamın başka bir rengine açmak isterseniz Pisili Sultan, kedisiyle sizi beklemektedir…
 
Fotoğraflar: Tahir Sakman
 
TAHİR SAKMAN
 
@Konya Valiliği
@Konya Büyükşehir Belediyesi
@Karatay Belediyesi
@Vakıflar Konya İl Müdürlüğü
@Konya Rölöve ve Anıtlar Müdürlüğü

 
 

 

 

 

"OKUMADIĞIN GÜN KARANLIKTASIN"

 

"OKUMADIĞIN GÜN KARANLIKTASIN"
 
Son dönemde paylaşımlarımı epey azalttım; belki de kendimi kapattım, resetlenmeye ihtiyacım var belki!.. Ortalık malum; bu toz duman içinde ferman okunmaz!
 
Çok da boş durduğum söylenemez aslında; geçtiğimiz günlerde Yazarlar Birliği Konya Şubesi’nin, Karatay Belediyesi ile birlikte düzenlediği “15. Uluslararası Mevlâna Şiir Şöleni”ne katıldım. Uzun bir aradan sonra topluluk önünde şiir okumak güzeldi ama bir o kadar da hüzünlüydü benim için; çünkü Filistinli çocuklara ithaf ettiğim şiir, bir insanlık dramını, bir soykırımı konu almıştı…  
 
Birliğin, Konya Şube Başkanı Sayın Ahmet Köseoğlu’nun, şehir kültürüne siyasi yaklaşımların ötesinde yaklaşan tavrı onu daha da başarılı ve özel kılıyor. Yeni kitabını; “Kendini Bulan Şehir”i takdim etmesinden büyük mutluluk duydum, ilk fırsatta onu da yazacağım. Sayın Köseoğlu’yla bizim hukukumuz kırk yıla dayanır. Zor günlerimde yanımda olan insanlardan bir tanesidir. Bu nedenle bende yeri daima ayrıdır.
 
Şiirin, ateşten gömlek olduğu zamanımızda Karatay Belediyesi’nin de şiire sahip çıkması tüm takdirlerin ötesindedir, Karatay Belediye Başkanı Sayın Hasan Kılca’ya; şiire, edebiyata verdiği destekten dolayı da ayrıca teşekkür ederim.
 
Önümüzdeki günlerde 16-25 Ekim tarihleri arasında Konya Büyükşehir Belediyesi’nin, Selçuklu Kongre Merkezi’nde düzenleyeceği “13. Konya Kitap Günleri”nde bendeniz; 19 Ekim 2016 tarihinde sat 15.00’de bir söyleşi gerçekleştireceğim. 

Konu tabii ki Konya olacak ama bu sefer farklı bir şey yapmayı planlıyorum, bu nedenle konu size sürpriz olsun, bütün dostları bekliyorum.
 
TAHİR SAKMAN  

İNSANLIK AĞARMAZ

 

Karatay Belediyesi ve Yazarlar Birliği Konya Şubesi tarafından düzenlenen ve bu yıl 26 Eylül 2026 tarihinde 15.'si gerçekleştirilen Uluslararası Mevlâna Şiir Şöleni'nde yaptığım kısa konuşma ile okuduğum şiiri paylaşıyorum.

Programın tamamını izlemek isteyenler Youtube'tan Yazarlar Birliği Konya adresinden izleyebilirler.

Bir Konya çocuğu olarak; Huzur-u  Pir’de, Hz. Pir’in asitanesinde, mutasavvıf bir hakikat şairinin, gönül erinin huzurunda ve hemen yanı başımızda merkadi bulunan üstadım Âşık Şem’i'nin huzurunda şiir söylemekten ar ederim; ancak Filistin’de yaşanan ve bir soykırıma dönüşen insanlık dramına da sessiz kalamazdım.
 
Yıllar önce bir Kudüs seyahatimde El Halil’de okul çıkışı küçücük çocukların attığı cesur taşlar ve İsrail askerlerinin sıktığı çaresiz mermiler bendenizi çok etkilemişti. O küçük taşlar öylesine büyüktü ki bir gün bu feryadı duymayan “tek dişi kalmış canavarlar” bu ağır taşların altında ezileceklerdir.
 
Hz. Pir’in ve Âşık Şem’i’nin manevi aflarına sığınarak Filistinli çocuklara ithaf ettiğim bir şiiri takdirlerinize sunuyorum.
 
İNSANLIK AĞARMAZ
 
-filistinli çocuklara-
 
el aksa ağarır gün ağarmaz
harem’de sabah yoktur
filistin sürgündür kendine
 
ve çocuklar ebabil kuşları
yürekleri büyük
taşları daha da büyük
ağır mı ağır yüreğimde
batı şeria’da el halil’de gazze’de
çocuk taşlar duadır / gökyüzünde
 
duvarların ardında saklı
insanlık kan revan
utançtır esarettir umutlar yasaklı
filistinli yaşamak keskin bir bıçaktır
 
ağır müslümanlar ağır uykularda
oysa güvercindir çocuklar uyumaz
özgürlük türküsüdür yalın ayak
hasretle titreşen derin sularda
 
kubbet-üs sahra ağarır
insanlık ağarmaz
muallak taşı gibi duygular ayakta
 
bir mermi ilişir gözüme
adresi belli değil
bir silah patlar
insanlık öldü mü ne
 
ezanlar ağarır gün ağarmaz
özgürlüktür barıştır yükselir yücelerde
filistinli çocukların erişeceği yerde
 
TAHİR SAKMAN

ATA’MIZA MİNNETLE

 

ATA’MIZA MİNNETLE
 
Bugün güzel İzmir’imizin kurtuluş günü…
 
Bir başka ifadeyle; yedi düvelle savaşan Türk’ün, içerdeki ve dışardaki düşmanlarını, şanlı Türk süvarilerinin atlarının nallarında çakan şimşeklerle denize döktüğü günün 104. yıl dönümü…
 
Sadece Yunan değildi; tüm lojistik desteğiyle İngiliz’i de yenmişti kahraman ecdadımız…
 
O gün Türk süvarilerinin atlarının nallarında çakan şimşekler; günümüzde de yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor…
 
Yüce Atatürk’e, silah arkadaşlarına ve tüm şehitlerimize minnet ve şükranlarımızı sunuyor, rahmetler diliyoruz.
 
TAHİR SAKMAN
 
 

TÜRKÜLERİN ÇAĞRILDIKÇA YAŞARSIN!

 

TÜRKÜLERİN ÇAĞRILDIKÇA YAŞARSIN!

32 yıl önce bugün, türkü dolu dünyasını bizlere emanet ederek aramızdan ayrıldı; Konya türküleri altın zincirinin son halkalarından babam Mazhar Sakman…

Ah sevgili babacığım; sanki yaz, kış üzerinden çıkarmadığın pardösünü ve yeleğinin cebinden sarkan altın kösteğini sallayarak çıkıp gelecekmişsin gibi…

Kadı biçimi, çift taraflı astarlı pantolonunla, başından hiç çıkarmadığın takkenle şu köşeden çıkacakmışsın gibi…

Konya türkü kültüründe bıraktığın derin izleri yüreğimizde taşıyoruz ve babaannem Vesile Hanım'ın açtığı sanat yolunda; müzisyen abim Vedat, ressam kız kardeşim Vesile ve ben naçizane geleceğe emanet ettiğim şiirlerimle, yazılarımla, kitaplarımla sürdürmenin onurunu yaşıyoruz.

Ah babacığım, sen gelmeyeceksin biliyoruz; belki de bizim sana gelme vaktimiz yaklaşmıştır, kim bilir?

Ruhun şad olsun, türkülerin çağrıldıkça yaşayacaksın…

TAHİR SAKMAN

 

YOKUŞLARDA ŞİİR SÖYLEMEK

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN - YOKUŞLARDA ŞİİR SÖYLEMEK

YOKUŞLARDA ŞİİR SÖYLEMEK
 
/güvendiğimiz dağlara kar yağmıştır
yetmemiş üstüne bir de har yağmıştır/
 
“Siyaset” üzerine bir şey söylemeye gerek olmadığını bir kez daha anladım. Üzgünüm, hayal kırıklıklarım bana kalsın… O halde şimdi şiir söylemek lazım, bana yakışan da bu olmalı…
 
YOKUŞ YUKARI AKŞAMLAR
 
kırık plaklardan dökülen
notaları toplardım sizin için
yalnızlıkları suya serper
yıldızlara yazardım aşklarınızı
 
var mıydı var mıydınız
kaçınız kaç ederken sustunuz
sevmeyi unuttunuz elleriniz yaslı
gözleriniz ıslak yalanlar söylerdi
 
bir ben bilirdim sizi
bir de yokuş yukarı akşamlar
nefesiniz küstüğünde
sesinize renk katardım
 
süslü acılarınız
kırılmış mevsimlerde görülürdü
bahar sizin için bir mevsim
benim için yaşamdı
 
gidin şimdi ah ettiğiniz illere
bulduğunuz aynalara bakmayın
kırım kırım kırılırsınız
siz satın bulduğunuz her şeyi
 
/nasılsa şairler alacak
yitirdiklerinizi bir bir geri/
 
TAHİR SAKMAN

 

DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ

tanik.net'teki yazım:

TAHİR SAKMAN - DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ

DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ
 
Hani, şu kolayı boykot edip yerlere döktüğünüz kadar İsrail tohumlarını da boykot etseydiniz, bunlar başımıza gelmeyecekti!..
 
Bizim, Konya’da “yirli” dediğimiz o canım; ince kabuklu, mayhoş, yedikçe yenilen, tadına doyulamayan “domatis”lerimiz, “domata”larımız kaybolmayacaktı… Acaba ne kadar yerli ve milliyiz?..
 
Şimdi gençler ne bilsin; cam kenarlarında, bilmem kaçıncı kattan, hayatı uzaktan seyrediyorlar, hiç “avar” yapmadılar ki? “Mandal”ın başına varıp… mandal ne onu da bilmezler, onların değil bu kabahat; bizim… (Avar: çeşitli sebze yetiştirmek. Mandal: Sebze ekili alanın bağımsız bölümleri...)
 
Mandalın başına varıp elinizde -haydi geçtim o anamın yaptığı tandır ekmekten- fırından aldığınız bir somun ekmekle -bu arada tuzu unutmayın- Konya’nın meşhur domatesini yediniz mi? Özellikle sabahları mis gibi havaya karışan domatesin kokularıyla, ciğerlerinizi bayram ettirdiniz mi?
 
Sadece domates de değil elbette; üzerine şiirler söylediğim “baldan tatlı”, “sırat köprüsünden ince” Konya’nın kıl biberlerini de dalından, elinizle ve olabildiğinizce nazik olarak koparıp yemediniz ki?
 
Üzerine cila yapar gibi mis kokulu salatalıklarımızı dikine kesip, tuzlayıp…
 
Hele hele gençler, nereden bilsinler ki gözlerini açtıklarından beri aynı yavan şeyleri görüyorlar: Bayatlamış sloganlar, pahalılık, sosyal adaletsizlik, mahalle baskısı; “o ne der, bu ne der, şu ne der” çekincesi yüzünden sürekli “kısıtlı bir yaşam alanı oluşturma” çabasıyla yitip giden ömürler…
 
Bir şiirimde “korkumuz ölmekten değil / yaşayamamaktan” demiştim… Gençler bilmiyorlar ki onlara değil sitemim, kendime; dedemden / babamdan ödünç aldığım günleri, hovardaca tüketerek, torunlarıma daha ileri bir seviyede bırakamamanın hüznü… bu vebalin altından nasıl kalkarız toplum olarak bilmiyorum!..
 
Bizler çok iyi günlerde yaşadık. Pahalılık vardı ama yardımlaşma da vardı, üstünden gelebiliyorduk, enflasyonu bahane edip kazık atmıyordu kimse… Şimdi her şeyi fırsat olarak görüp, zam üç geldiyse, on üç yapıyorlar… “Birbirimizi kandırmanın kitabını yazıyoruz” desek yeridir!
 
Yoksulluk vardı ama yardım ederken fotoğraflar çektirmiyor, insanları rencide etmiyorduk. Yaşam biçimlerimiz farklı olsa da hoşgörü içinde, hepimiz dilediğince, başkasının özgürlük alanını ihlal etmeden yaşıyorduk. Camiye gidenler, Kâbe’ye gidenler sosyal medyadan canlı yayın yapmıyordu… 
 
Ahlak derseniz yerlerde, suç işleme ve yasaklı madde kullanma yaşı sürekli düşüyor. Hele hele sevdiğimiz sanatçıların, kamu görevi vererek bel bağladığımız insanların da bu tip haberlerle anılması karşısında yaşadığımız hayal kırıklığını hangi cümle anlatabilir ki? Hapishane sayısı artarken eğitim… “Ne eğitimi” dediğinizi duyar gibiyim!..
 
Şimdi gençler sadece bunları gördüğü için “hep böyleydi ve hep böyle olacak” sanıyorlar!..
 
Bir orta direk vardı, toplumun emniyet supabıydı, çökerttik… Şimdi ya zenginsiniz ya fakir. Siyasiler, seçim öncesi TV’lerde, halkın huzurunda tartışırlardı. Kadayıf kızartanlar, şapka sallayanlar ki o fötr şapka, demokrasinin simgesi gibiydi, her açık oturumda ülke sorunlarına nasıl çözüm getireceklerini anlatırlardı. Renkli kişiliği olan insanlardı, naiftiler, kibardılar. Amerikan ambargolarına kafa tutarak, yasaklarını kaldırıp, askeri üslerini kapatan siyasilerimiz vardı.
 
Bize dikilen bu elbiseye, biz sığmayız… Zorla giydirilmeye çalışılan bu elbise, bize asla uymaz ve uymadığını da yaşadıklarımız göstermektedir. Türk Ulusu olarak bizler; gökyüzü elbisesi altında, ay yıldızın gölgesinde yaşamaya alışkınız.
 
Yerli domatesten geldiğimiz nokta işte tam burasıdır: Kendi tohumunu üretmezsen, yabanların tohumu önce tarlanı sonra ağız tadını bozar, farkına vardığımız zaman ise artık çok geçtir.
 
Umarım daha çok geçmemiştir…
 
TAHİR SAKMAN