AŞKIN RENGİNE BÜRÜNEN KADIN

 

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN- AŞKIN RENGİNE BÜRÜNEN KADIN

AŞKIN RENGİNE BÜRÜNEN KADIN
 
Bu şehir efsunlu bir şehirdir; burası âşıkların ana vatanıdır…
 
Âşık Şem’i boşuna dememiştir, “Ordadır âşıkların açık livası Konya’nın” diye… Bu aslında Çatalhöyük’ten beri böyledir, insanlık serüveninin başladığı topraklarda… Aşk; bu şehirden dünyaya dağılmıştır, ismini bile âşıklardan alan şehirdir Konya…
 
Hani efsanelerdeki o ilk Konyalı; sevdiği kızı, şehirdeki genç kızlara musallat olan ve her yıl birinin canına kıyan o canavara, aşkı adına karşı koyan ve sevdiği kızın canını kurtaran ve canavarı aşk adına, sevda adına yok eden Konyalı…
 
Şehir halkının, resimlerini ikonalara nakşedip şehrin duvarlarına asarak vefa borcunu ödediği sonra adını bu tasvirlerden alıp “İkonium” denilen şehir...  Şimdilerde Konya, bir diğer adıyla “Kâbetü’l -uşşak”; aşkın Kabe’si… Hz. Pir’e ev sahibi olmanın onuru…
 
Merhum Ahmet Kabaklı “Mevlâna” isimli kitabında söz eder; Çengi Tavus, Ziyaeddin Hanı’nda oyuncu bir kadındır ve şehirde ün yapmıştır. Lakabı gibi narindir ve dansı izleyenleri hemen etkisi altına almakta, tavus kuşu gibi görenleri büyülemektedir. Hz. Pir’i davet ettiğini ve Hazretin icabet ederek geldiğini de anlatır kaynaklar… Sonrası tam bu şehre yakışır bir hikâyedir.
 
Çengi Tavus, Mevlâna’yı görünce ah eder, feryadı figana başlar ve hakikatin aşkına yanar. Bu yanma öyle bir yanıştır ki Zümrüdüanka kuşu gibi her yanışında, küllerinden yeniden doğacaktır. Kendini inzivaya verir, dünyadan el, etek çeker. Meram’da bir hücrede zaman zaman yükselen ney sesi ondan haber veren tek sestir…
 
Bir gün ney susar… Koşarlar ama Tavus Ana sır olmuştur… Hücrenin içinde buldukları birkaç tavus tüyü onun hakikate erdiğini, beka âlemine doğduğunu anlatır…
 
Bugün Konya Meram’da, Tavus Baba ismiyle bir erkeğe izafe edilen türbenin aslıdır bu efsane…
 
Tahir ile Zühre’nin türbesi de bu şehirdedir. Bu şehir; bağrı yanmışların, âşıkların mekânıdır… Dün böyleydi de bugün farklı mı? “Irmağı takip edersen” der Mevlâna “denize ulaşırsın…”
 
Leyla aşkını bilmeyen Mevlâ aşkını nasıl bilir? Aşkın izi hakikate çıkar, aşkı takip edersen yolun hakikate çıkar… Bu şehirde âşıkların bayrağı daima açıktır. Âşıklar, dün olduğu gibi bugün de bu şehirde aşkın sancağı altında toplanırlar…
 
Aksaray, Ortaköy, Cumali köyündendir Sultan Özcan… Gönül bu ya, genç yaşta âşık olduğu öğretmeniyle evlenir, henüz 15 yaşındadır, hayatı tanımadan aşkı tanımıştır.
 
Aşkı tanımayan ne bilsin hayatı?
 
Eşi öğretmendir; Hakkâri sokaklarında gezerlerken kırmızılar giymiş bir kız görürler, eşi çok beğenmiştir. Kıskanır, ertesi gün gider kırmızı elbiseler alır. O gün bugün, kırmızıdan vazgeçmez.
 
Bir kitabımda yazmıştım: “Hayat aslında kırmızının tonlarından ibarettir…”
 
Her güzel şey biter, her masal biter; peki, aşk biter mi? Ya biterse aşk olur mu?
 
Sultan Hanım’ın evliliği biter, şiddet ve geçimsizlik ama asıl neden çocuğunun olmamasıdır. Önce köyüne döner sonra… Hani Âşık Şem’i ne demişti: “Ordadır âşıkların açık livası Konya’nın…” O da âşıkların bayrağı altına sığınır. Kırmızıdan başka giyinmez. Tepeden tırnağa “aşkın boyasıyla” boyanır. Konya sokakları onunla, aşka yeniden selama durur.
 
O, şehrin yeni Tavus Ana’sıdır… Aşkın rengiyle dolandığı sokaklarda ilk aşkının yolunu gözler, onun da kendisini sevdiğine inanmıştır, bir gün gelecektir… “Sultan Ana” derler ona, “kırmızılı kadın” derler… Şehir, onu gördüğü anda zamanı durdurur; çünkü o, aşk olmuştur ve aşk, saygı gerektirir. Bu bize Mevlâna’dan mirastır.
 
Âşıklara zaman, mekân ne ki? Yalan dünyada olmazsa, hakikate doğduğunda olacaktır… İlla olacaktır; aşkın gücüdür bu… Yeter ki siz aşka bürünün… Âşık olmayan ne bilsin?
 
Hz. Pir’e sormuşlar, “aşk nedir?”  Yanıt oldukça net, “ben gibi olursan anlarsın!” Aşk olmayan aşkı nasıl anlar?
 
Aşka bürünen kadın 74 yaşında sır oldu. Onun rengine bürünen kırmızı elbiseleri kalplerimize emanet. Bu şehrin ne ilk hikâyesidir bu ne de son… Burası âşıkların Kabe’sidir. Buradadır âşıkların yüzyıllardır dalgalanan bayrağı…
 
Konya toprağı bir âşığa daha bağrında yer verirken, gökyüzündeki nurdan ayak izleri yolunu aydınlatıyor, Yunusça; “ölürse ten ölür / canlar ölesi değil…” Konya’da yer yerinden oynadı toprağa emanet edilirken, sanki tüm Konya sözleşmiş gibi bu âşık kadına son vazifesi için gelmişti. Halk oradaydı, kırmızı giyen kadınlar da… Ateş kırmızısı karanfillerden toprak görünmez olmuştu. Âşıklar ölebilir ama aşklar asla…
 
Ey aşkın rengine bürünen kadın, Konya seni unutmayacak!..
 
TAHİR SAKMAN

 

 

 

İŞTE MANZARA İŞTE ÇAY 10 LİRA

 

İŞTE MANZARA İŞTE ÇAY 10 LİRA
 
Bu şehirde güzel şeyler de oluyor.
 
Hep şikâyet edecek değiliz ya, alkışlanacak işler de yapılıyor. “Akyokuş Palye Kafe” manzarası ve fiyatlarının uygunluğu nedeniyle özellikle yaz akşamlarının vazgeçilmez mekânı olmaya aday bir sosyal alan olmuş.

 
Fiyatlar da oldukça makul, herkesin faydalanabileceği seviyelerde. Beni de en çok sevindiren bu oldu. Belediyelerin sosyal alanlardaki fiyatlandırma politikası buraya fazla uğramamış. Henüz mutfak kısmı açılmamış ama çay, kahve ve benzeri içeceklerle hizmet veriyorlar.  

 
Çayınızı kendiniz götürüp de içmeniz mümkün, gedavet rüzgârı altında banklara oturup manzaranın keyfini çıkarabilirsiniz. Sadece otopark parası ödemeniz gerekiyor. Konya Büyükşehir Belediyesi bu sefer çok doğru ve halkın yararına, herkesin faydalanabileceği bir projeye imza atmış.
 
İsmine takıldım… "Palye" kelimesinin kökeni Fransızca, daha bizden bir isim koysak olmaz mıydı demeden geçemiyor insan… "Akyokuş Kafe" bile yeterli olurdu. İlla yabancı bir kelime kullanmak zorunda değiliz!

 
Panoramik Konya manzarasının keyfini çıkarmak için bence gün batımından sonrasını tercih edin; çünkü yükselen betonlar canınızı sıkabilir ama akşamdan sonra giderseniz göreceğiniz yıldızlar gibi ışıl ışıl parlayan bir Konya olacaktır.

 
Işıltıların altına gizlenen hikâyeler ise… zaten kimseyi ilgilendirmiyor nasılsa, bırakın şairler ağlasın… Siz için çayınızı keyfinize bakın, bu manzarada çay on lira…
 
@Konya Büyükşehir Belediyesi
 
TAHİR SAKMAN

 
 

ŞEFİK CAN CADDESİ ÜZERİNE (KONYA BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ’NİN DİKKATİNE)

 

ŞEFİK CAN CADDESİ ÜZERİNE (KONYA BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ’NİN DİKKATİNE)
 
Şehrimizin son yıllarda en çok prim yapan bir bölgesi…
 
Peş peşe dikilen rezidanslar (!), siteler vs. … Şehrin varoşu konumundan, imar değişikliği sonrası verilen yüksek katlarda yaşamaya çalışan daha doğrusu can çekişen lümpen kültürün, şehirli, aristokrat bir yapıya dönüşmeye çalışması ve bu süreçte yaşanan kültür çakışmalarının getirdiği çatışmalar olsa da  bölgede asayiş, emniyet güçlerinin aldığı önleyici tedbirler sayesinde üst seviyededir.
 
“Şefik Can Parkı”, şehrin göz bebeği… Özellikle sabah spor yapanlardan tutunuz, sıcak akşamlarda ailecek piknik yapılan, nefes alınan bir sosyal alan… Aktivitenin, aksiyonun bol olduğu bir park…
 
Akşamları, caddede çok ciddi bir trafik oluşmaktadır. Yeterli trafik önleminin olduğunu söylemek zor… Ahmet Keleşoğlu Kültür Merkezi’nin köşesindeki ışıklardan, Kibrit Camisi’ne kadar olan 1,5-2 km’lik bölümde bir tane bile yaya geçidi olmaması, yayalar için çok ciddi bir tehdit oluşturmaktadır. Otobüsten indiniz, karşıya geçebileceğiniz yaya geçidi yok! Her iki yöndeki hızlı akan trafikten geçmeniz kolay olmasa gerek. Buna bir de hız limitlerine uymayan sürücülerimizi de eklerseniz, bölge insanının sıkıntılarını anlamak kolay olacaktır.  
 
Orta refüjdeki çalıların ağaç dikmek için gelişi güzel kesilmesi gerek görüntüyü bozması ve gerekse oluşan boşluklardan rastgele geçilmeye çalışılması da olası kazalara zemin hazırlamaktadır. Daha önceleri, çalıların arasında belli yerlere bırakılan geçitler yerine herkes kendine en yakın yerden geçmeye çalışmakta ve tehlikeyi büyütmektedir.  Estetik açıdan da çalıların düzgün kesilmemesi görüntü kirliliğine neden olmaktadır. Çalıların düzeltilmesi ve boşluk bırakılmaması bu sorunu ortadan kaldıracaktır.

 
Karşıdan karşıya geçmek için trafik lambalarına kadar -ki bu 1,5-2 km civarındadır- kimsenin yürümeyeceği bellidir, caddeye en azından otobüs duraklarını olduğu veya daha uygun yerlere yaya geçidi yapılması önem kazanmaktadır.
 
Caddede az olmakla birlikte motorların veya otomobillerin hız limitlerinin çok üzerinde seyretmeleri ciddi tehlike yaratmaktadır. Olası kazaların önüne geçmek için belki de caddeye set yapımı da düşünülmelidir.
 
Dikkat ettiyseniz “Şefik Can” ismini yaygın kullanımın aksine ayrı yazdım. Doğrusunun da bu olduğunu düşünüyorum. Bir bölgeden ismi alınmış olsaydı, birleşik yazımı doğru olurdu ama merhum Şefik Can’ın ismini verdiyseniz ayrı yazmak zorundasınızdır. Merhumu anlatırken soy ismini birleşik yazmıyorsanız burada da yazmayacaksınız. Türkçemizin doğru kullanımı için kamu kurum ve kuruluşlarına olduğu kadar basınımıza da önemli görevler düşmektedir.   
 
Herhangi bir olumsuzluk yaşanmadan gerekli önlemlerin alınacağını umuyorum…

@Konya Büyükşehir Belediyesi

@Selçuklu Belediyesi
 
TAHİR SAKMAN

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 82 HAFIZ MEKTEPTEN GELİR

 

MAZHAR SAKMAN - HAFIZ MEKTEPTEN GELİR

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 82 HAFIZ MEKTEPTEN GELİR
 
Konya oturak repertuvarının vazgeçilmez türküleri arasında yer alan bu eseri merhum Mazhar Sakman, 12 telliyle çalıp söylerken kendisine udi Cenap Kendi ile kanuni Kazım Büyükşalvarcı eşlik ediyor.
 
Türkü metnini, tarafımdan hazırlanan ve Konya Büyükşehir Belediyesi tarafından dijital olarak yayımlanan “Türkü Hazinesi Mazhar Sakman” isimli eserimde bulabilirsiniz. Kitabı aşağıdaki linkten ücretsiz olarak indirebilirsiniz:
 
 https://www.dijitalkitabim.com/kitaplar/konya/hatiratlar/mazharsakman/index.html
 
TAHİR SAKMAN
 

UTANMAYANLARIN YERİNE UTANMAK

 

tanik.net okurları için yazdım:

TAHİR SAKMAN - UTANMAYANLARIN YERİNE UTANMAK

UTANMAYANLARIN YERİNE UTANMAK
 
Bu gençler hep böyle yapıyor, büyüklerine kötü (!) örnek oluyorlar… Büyüklerinin kirlettiği doğayı temizleyip bir de branda asıyorlar, üstelik isimlerini de yazmıyorlar!.. Ama öyle kibarca bir mesaj vermişler ki ben utandım, utanmayanların yerine!..
 
Hep olumsuz haberlerle gündeme gelecek değiller ya, kendi geleceklerine sahip çıkıyorlar; tıpkı Kızılderili atasözünde olduğu gibi: "Yeryüzü bize atalarımızdan miras kalmadı, çocuklarımızdan ödünç aldık." Ve gençlerimiz çevreye sahip çıkarken biz büyüklere (!) de ders veriyorlar, astıkları pankartla…
 
Konya’ya yaklaşık 20 km mesafede bulunan Altınapa Barajı’nın çevresi su koruma havzası ilan edilmesine rağmen mangalcılarla, balık tutma sevdasındaki vatandaşlarımız yüzünden, çevre felaketini anımsatan görüntüler ortaya çıkıyor… Bir avuç kalan yeşilin bu kadar hunharca kullanılması, geleceğimize ihanet değilse, nedir?
 
Altınapa Barajı, Konya’nın en önemli su kaynağı, şehrin içme suyunun büyük bölümünü karşılıyor. Peki, biz bu su kaynağını nasıl koruyoruz?
 
Barajın etrafı tel örgülerle çevrili ve üzerlerinde uyarı levhaları olmasına rağmen tel örgülerin kesilmiş tarafından gerek balık tutma ve gerekse piknikçilerin mangal aşkı yüzünden şehrin su kaynağı, sağlık koşulları açısından sürekli tehdit altındadır. Çadır kuranlar da cabası olmalı!..
 
Özellikle bir hafta sonu Değirmenköy’e doğru giderseniz, bu hazin durumu yakından görebilirsiniz. Mangal ertesi kalan çöpler; poşetler, pet şişeler, kola kutuları, şişeler… İçinizin acımaması mümkün mü?
 
Belediye ne yapsın? İçeceği suyu korumayan, çevresini temiz tutmayan insanlara belediye ne yapabilir ki? Sorunun kaynağı bizde, arıza bizde…
 
Barajı, Beyşehir istikametinde birkaç yüz metre geçince gençlerin pankartı sizi karşılıyor ve umutlarımızı yeşertiyor:
 
“Burası eskiden çöplüktü… Doğa çöplük değildir ve onu korumak ortak görevimizdir. Lütfen çöpleri çöp kutularına atalım ve bu alanı birlikte temiz tutalım. Bizce bunu başarabiliriz.”
 
 Başarabilir miyiz bilmiyorum ama başarmaktan başka çaremiz de yok!
 
Gençlerimiz mütevazı oldukları kadar zekiler de:
 
“Bu alanı kimin kirlettiği bilinmiyor. Temizleyenlerin de bilinmesine gerek yok.”
 
Konya, bozkırın ortasında, yağışın az olduğu uçsuz bucaksız bir ova, buğday ambarı… Bu nedenle yeşil doku bizim için çok daha farklı anlamlar taşır.
 
Ve bizler, çocuklarımızdan ödünç aldığımız çevreyi daha yeşil bir dokuya bürümeden teslim etmemeliyiz.
 
Duyarlı gençlerimizi kutluyorum; onlar sayesinde ne yapmamız gerektiğini hatırlıyoruz dahası öğreniyoruz.
 
Bu gençler bunu hep yapıyor, iyi ki yapıyorlar; bir umudumuz sizde kaldı zaten gençler…
 
TAHİR SAKMAN

 
 
 

 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 83 ATIM ARAPTIR BENİM

 

MAZHAR SAKMAN - ATIM ARAPTIR BENİM

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 83 ATIM ARAPTIR BENİM
 
Yurdun pek çok yerinde okunan bu türküyü merhum Mazhar Sakman Konya tavrı ve 12 telliyle yorumluyor.
 
TAHİR SAKMAN

Dün, Antalya'ya giderken Altınapa Barajı ile Beyşehir Gölü'ndeki su seviyelerinin yükseldiğini görmek içimize su serpti ama göl kenarındaki bitki örtüsünün kontrolsuz büyüdüğünü görmek üzücüydü.

Gölü tehdit ettiğini görmek için uzman olmak gerekmiyor sadece çevre duyarlılığınızın olması ve gelecek nesiller için kaygılanmanız yetiyor.

TAHİR SAKMAN

FİYAKALI MEZAR TAŞLARI

 tanik.net'teki yazım:

TAHİR SAKMAN - FİYAKALI MEZAR TAŞLARI

FİYAKALI MEZAR TAŞLARI
 
İçinizde ne var bilmiyorum…
 
Pazarlıklar, hınçlar… ne biriktirdiniz?
 
Ermenekli Kel Şair’i bildiniz mi? Hasan Rüştü…
 
1896 yılında Ermenek’te doğmuş, aydın bir insanımız. Aydın olunca da sürgün kaçınılmaz olur ve İzmir’e sürülür. İzmir’de meşhur hiciv ustası Şair Eşref’le tanışır ve Şair Eşref, onun için şu dörtlüğü söyler:
 
/Yıkmaya çalıştı pek çok rüzgâr
Etti Mevlâna himaye yıkılmadı
İftihar etsin vücudunla vatan
Ermenek’ten senin gibi bir kel çıkmadı/
 
Sadece Ermenek’te mi? Geçtim Ermenek’i, Konya’da bile hâlâ çıkmadı… Zaten bu gidişle çıkacağı da yok, üzgünüm…
 
Şair Eşref böyle der de bizim Kel Şair durur mu? Uzun yıllar önce Konya Bölge Yazma Eserler Kütüphanesi Müdürü merhum Lütfi İkiz’den dinlemiştim, unutmadığıma hâlâ şaşarım:
 
/Şair Eşref ‘seng-i kabri çalacaklar’ diyerek
‘Gelmesin kabrime Allah için hiç kimse’ diyor
Ben ne taşta ne toprakta değilim de yalınız
Kefenim çalacaklar diye aklım gidiyor/
 
Kaderin cilvesine bakın ki Şair Eşref’in mezar taşını çalarlar… Kel Şair'in kefeni çalınmış mıdır, onu bilemem! Bendeniz ne kefen derdindeyim ne mezar taşı… Hani Karaman’da meşhur hikâyedir:
 
Adamın karısı ölmüş, kefen parası bulamamış, örtmedeki (Konya’da kerpiç evlerde bulunan gömme dolap kapaksız olur ve bir perdeyle örtülürdü) basma perdeyi kefen yapmış ve “Kefenin de pek allı güllü basmadan oldu Fadime’m ama idare et, bu yıllık da böyle olsun” demiş… Sanki kadıncağız bir daha ölecek de gelecek yıl kefenin iyisini alacak!
 
Hiç takılmıyorum, bir beklentim de yok… Merhum Ferit Kam’ın, Süleyman Nazif için söylediği şu dörtlüğü, tasavvuf erbabı çok söyler:    
 
/Sağlığında nice ehl-i hünerin
Bir tutam tuz konmaz aşına
Önce öldürürler onu açlıktan
Sonra türbe dikerler başına/
 
Ne kefeniniz ne mezar taşınız; üstümde mavi bir gökyüzü olsun sevgiden yeter, bir de yıldızlar göz kırparsa… Hani, Nazım ne demişti:
 
/Yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani,
- öyle gibi de görünüyor-
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni
ve de uyarına gelirse,
tepemde bir de çınar olursa
taş maş da istemez hani.../
 
Ne işim olur ki? Nasıl ki bugüne kadar olmadı, bundan sonra hiç olmaz… Haydi size hayırlı işler, bol güneşler… Bu şiir de bendenizden olsun:
 
ELEK UN MESELESİ
 
sizinle ne işim olur ki benim
hele bu saatten sonra
eleği duvara asmadım ama
unu çoktan elemişim
 
felek bile baş edemedi beni de
koyverdi kendi halime
size kalsa çoktan ölmüştüm
yaşarken cehennemin dibinde
 
ne kefen isterim sizden
ne fiyakalı mezar taşı
hem cebi de yok madem
şimdi yiyin fırsat varken
 
yaşamın içindedir benim yerim
yaşadım mı yaşadım
dibi nerede görünür bilemem
yine de suyunu çıkarmayın derim
 
bilin gözüm kalmaz arkada
doğa gibi dostum varken
gam yok ortada kalırsam da
tenim topraktır ruhuma doğarken
 
TAHİR SAKMAN

ATATÜRK KİM BİZ KİM?

tanik.net'teki yeni yazım:

Tahir Sakman / Atatürk kim biz kim?

ATATÜRK KİM BİZ KİM?

 
Gün geçmiyor ki ülkemizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün aziz hatırasına dil uzatılmaya cüret edilmesin…
 
Ne bilimsel ne sosyal ne siyasi… hiçbir vasfı olmayanların, bırakın topluma bir katkı sağlamayı, kendi yaşamlarında bile çapsızlıkları ortadayken, kendilerine Atatürk’ü ve silah arkadaşlarını, Cumhuriyet’imizin kurucu kadrolarını hedef almaları, gafletin hatta cehaletin de ötesine geçmiştir.
 
Oysa kendimize bir baksak; Atatürk kim, biz kim?
 
57 yıllık ömrüne, dünyanın gıptayla baktığı bir büyük lider… Savaş meydanlarında geçirdiği yaşantısını milletinin kurtuluşuna adamış, bu uğurda yedi düvelle, taviz vermeden sadece ve sadece milletine güvenerek mücadele etmiş ve bunda da başarılı olmuş bir deha…
 
Onlar; savaş meydanlarının, can pazarlarının orta yerinde varoluş mücadelesi verdiler… Kafe köşelerinde, nargile dumanları altında klavye kahramanlığı yapıp sallamıyorlardı. Dipçikle, süngüyle bu vatanı kurtarırken, bize özgür bir ülke bırakmanın kıvancıyla doluyorlardı. Atatürk sayesinde padişaha kulluktan kurtulup, özgür yurttaşlar olarak makam ve mevki sahibi olduğumuzu ve onun kurduğu Cumhuriyet sayesinde “adam” yerine konulduğumuzu unutmamak gerekmiyor mu?
 
Bu kadar vefasız olmayı nereden öğrendiniz? “Mektebi mi var” demeyeceğim!
 
Dini duygularınızı referans gösterdiğinizi sanıyorsunuz oysa çok yanılıyorsunuz; bugün ülkemizde ezanlar gürül gürül okunuyorsa, din görevlileri yetişiyorsa bunu Atatürk’e borçlu değil miyiz?
 
Emperyallerin, yenilgiyi hazmedemeyenlerin, Lozan’ı sindiremeyenlerin oyununa geliyorsunuz. Türklerin özgür bir devlet kurmasını ve bunu demokrasiyle taçlandırmasını kabullenemeyenlerin tuzaklarına düşüyorsunuz.
 
Her türlü iftirayı atmaktan da sıkılmıyorsunuz. Burada yazmaktan ar edeceğim iftiraları yüzünüz kızarmadan nasıl yapabiliyorsunuz? Oysa iftira atmanın en büyük günahlardan biri olduğunu bilmiyor musunuz da bu kadar net bir konuda kul hakkına girmekten çekinmiyorsunuz?
 
Dünyanın bir başka ülkesinde, bizdeki kadar, kendisine özgür bir yaşam bırakan insanlara karşı olumsuz düşünce taşıyan insanlar var mı bilmiyorum. Başları ne zaman sıkışsa Atatürk’e ve arkadaşlarına saldırmaya çalışıyorlar.
 
İngiliz’i anlarım; Yunan’ı anlarım, İtalyan’ı, Fransız’ı anlarım hatta Amerikalıyı da anlarım; emperyal emellerini Atatürk sayesinde gerçekleştirememiş olmanın acısını taşıyan dahası Türk süngüsünden kurtulmak için kendilerini Ege’nin serin sularına atanların kuyruk acısını da anlıyorum ama size ne oluyor kuzum?
 
Kimileri dini hassasiyetleri gerekçe göstermeye çalışıyor… Camilerde ezan okunmuyor mu, Yunan kovulmasaydı okunacağını mı sanıyorsunuz?
 
Namaz kıldınız da karışan mı oldu, orucunuzu tutmayın diyen mi var? Zekât verdiniz de engellendiniz mi? Hacca gidemiyor musunuz? Dini, diyaneti doğru öğrenelim diye Diyanet teşkilatını kuran, ilk imam hatip okulunu açan kimdir, biliyor musunuz? Camileri cebinden harcadığı parayla kim restore ettirmiştir, Kur’an’ın Türkçe mealini kim yaptırmıştır?
 
Atatürk ilke ve inkılapları, bu ülkenin çimentosudur.
 
Atatürk; bu ülkenin beka sebebidir…
 
Varlığımız, varlığına armağan olsun…
 
TAHİR SAKMAN
 

 

  

 

TÜRKÜDEN ÖTE

 

 HİKÂYELERİYLE KONYA TÜRKÜLERİ - TAHİR SAKMAN

TÜRKÜDEN ÖTE
 
Bu aslında konserden çok öte bir şeydi…
 
Bir daha yapılır mı, ne zaman yapılır bilmiyorum ama asırlardan süzülen bir harsın, türkülerde yeniden yaşam bulmasıydı… Kırk yılı aşkın bir süreçte yaptığım araştırmaların, derlemelerin sonucu olarak ortaya çıkan bir kültür birikiminin söze / saza dökülen haliydi…
 
Değerli müzisyen arkadaşlarım; Hamdi Özdinasti, Selman Seğmenoğlu, Kürşat Ertürk, Süreyya Solak, Mevlüt Beyaz ve Veli Güçlü, bu müstesna konserde ecdadımızın sesi soluğu oldular, onlara ne kadar teşekkür etsek azdır.
 
Çok uzun yıllardır yapmayı planladığım bir projeydi; her ne kadar daha önce benzer nitelikte Konya türküleri özelinde iki konser yapmış olsak da türkü türkü hikâyesini anlatıp, dinlediğimiz bir formatta ilk defa yapılıyordu. Hikâyelerinden sonra türküleri dinlemenin duygusal heyecanını hep birlikte yaşadık, ayaklarımız yerden kesildi; Selçuklu asırlarında dolandık şehr-i Konya’nın efsunlu sokaklarında adeta bir gezintiye çıktık…

Uzun yıllardır şehrin sanatına katkı yapmak için çabaladığını bildiğimiz Sayın Ahmet Köseoğlu’nun şahsında salonlarını bize açan Yazarlar Birliği Konya Şubesi’ne de teşekkür ederiz.
 
Bu konser aslında bir belgeseldi, Konya türkülerinin sanat yönünü gelecek kuşaklara emanet ettiğimiz bir programdı. Geleceğin folklorcuları, Konya’nın nasıl bir kültür zenginliği içinde olduğunu görebilecekleri dahası yaşayabilecekleri bu türküleri zamanın insafına terk etmeden kayıtlardan ulaşabilmeleri tek amacımızdı. Ne kadar başardığımıza artık tarih karar verecek ama bizlerin içi oldukça rahat. Kırk küsur yıldır yazdığım yüzlerce makale geleceğin araştırmacısına küçük bir pırıltı olursa vazifemizi yapmış sayacağım…
 
Programı izleyemeye gelemeyen türkü dostları, Selçuklu Konya’sının sesini canında duymak isteyenler Youtube’da aşağıdaki linkte izleyebilirler:
 
https://www.youtube.com/live/tcU27P8Bq54
 
TAHİR SAKMAN

HİKÂYELERİYLE KONYA TÜRKÜLERİ KONSERİ

 

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN - HİKÂYELERİYLE KONYA TÜRKÜLERİ

HİKÂYELERİYLE KONYA TÜRKÜLERİ KONSERİ

 

Bu şehr-i Konya çok enteresan bir şehirdir…

 

Üzerinde bin yılların izi vardır; sürebilirseniz, size öyle sırlar açar ki şaşırırsınız… Kendinizi evrenin merkezinde bulmanız işten bile değildir…

 

Muhafazakârız doğrudur; ama bu bağnazız anlamında değildir. Dini hassasiyetlerimiz her ne kadar yüksekse de hoşgörü bize Hz. Pir’den emanettir. Öncesi de vardır elbette… Eflatun-u İlahi (Platon) bu şehrin her köşesine bir iz bırakmıştır. Konya Ovası’nın bir iç deniz olduğu ve bu denizi Eflatun’un bir tedbirle kuruttuğu söylenir… Kadim bir şehirdir; birçok medeniyet geçmiştir, ortak özellikleri; hiçbir medeniyet, kendinden önceki medeniyeti dışlamamış aksine kendi medeniyetini, mirasçısı olduğunu varsayarak onun üzerine kurmuştur.

 

Türkülerimiz bile oldukça farklıdır; tezene vuruşundan tutunuz doğuş hikâyelerine varana kadar… Konya şehir muhiti musiki meclisleri diğer adıyla Konya oturakları, bir büyük harsın günümüze taşınmasının en önemli kaynaklarından bir tanesidir.

 

Seferberlik yıllarında önce damadını asker eder Alim(e) abla veya halkın taktığı isimle Alim Hoca… Arkasından kocası ve oğlunu da yollar… Yokluk yıllarıdır, Türk’ün ateşle imtihanı olduğu yıllardır.

 

Kadınlara cuma günleri evinde vaaz eden, onlara kendi yazdığı şiirleri, ilahileri okuyan Alim Hoca da tıpkı diğer Konya kadınları gibi, kadim bir başkentin kadını olarak başı her zaman diktir… Balkan harbinde damadını şehit vermiş gözyaşlarını içine akıtmıştır.

 

Konya’nın neredeyse her evine her gün bir şehit, bir gazi haberi gelmektedir ama o kadınlar, evlatlarının bu günler için olduğunun bilincindedirler.

 

Eşi ve oğlu Suriye (Filistin) cephesindedir Alim Hoca’nın… Oğlu Alişan’ın şehit haberi gelir… Bir sabah namazı sonrası pencereyi açar ve Menteşeli (Muğla, Aydın yöresinin genel ismi) olan komşu kadına hitaben seslenir de seslenir. Konya semalarından taşan sesini hâlâ duyabilirsiniz:

 

Menteşeli Menteşeli

Del’oldum derde düşeli

Üç yıl oldu yâr gideli

Kaldım evlerde yalınız

 

Loras’tan bir bulut ağdı

Sulu sepken karlar yağdı

Yolcularım hanlarda kaldı

Kaldım evlerde yalınız

 

Derviş olsam giysem hırka

Kimsem yok ki versem arka

Gönderdiler Şam’a Şark’a

Çekilmez derdim yalınız

 

Asker yolu ikidir iki

Giydikleri potin teki

Benim guzum gelmez mi ki

Kaldım evlerde yalınız

 

Bu coğrafyanın hüznü, yüreklerimizi her zaman yakmıştır ama boynumuz bükülmemiştir… Türkülerimiz, gümbür gümbür söylenmeye devam ettikçe de asla bükülmeyecektir.

 

13 Haziran Cumartesi günü saat 14.00’de Konya Yazarlar Birliği salonunda “Hikâyeleriyle Konya Türküleri” konserimiz var. Yüzyılların imbiğinden geçen türkülerimizi, hikâyeleriyle dinlemek ve Anadolu’nun bu kadim şehrinin büyülü dünyasına yüreklerinizi açmak isterseniz bekliyoruz. Şehir dışında olan dostlar, Youtube’da tyb-Konya adresinden de canlı izleyebilirler…

 

Türkülerimizi otantik haliyle çalıp, çağıran isimsiz kahramanlar: Divan sazı ve solist Hamdi Özdinasti, divan sazı Kürşat Ertürk, kanun Selman Seğmenoğlu, ud Süreyya Solak, ud Mevlüt Beyaz, ritim Veli Güçlü...

 

Ve bendeniz Tahir Sakman; 40 yılı aşkın bir süredir türkülerimizin peşinde koşan, türkülerimizin aydınlığını yarınlara aktarmaya çalışan bir Konyalı olarak, Konya oturak repertuvarının günümüze yansımaları olan türkülerimizin doğuş hikâyeleriyle, türkülerimiz hakkındaki genel bilgileri aktarmaya çalışacağım...

 

Bu müstesna konser; dünün ihtişamını günümüze taşımaya aday bir programdır ve bu kültür hazinesinin bir parçası olmak isterseniz, kalbimiz size her zaman açık olacaktır…

 

Bir türkü bazen binlerce öyküdür…

 

TAHİR SAKMAN

 

 

 

 

HİKÂYELERİYLE KONYA TÜRKÜLERİ KONSERİ

 HİKÂYELERİYLE KONYA TÜRKÜLERİ KONSERİ

Onlar türkülerimizin isimsiz kahramanlarıdırlar:

Divan sazı ve solist Hamdi Özdinasti, divan sazı Kürşat Ertürk, kanuni Selman Seğmenoğlu, ud Süreyya Solak, ud Mevlüt Beyaz ve ritim Veli Güçlü...

Ve bendeniz Tahir Sakman; 40 yılı aşkın bir süredir türkülerimizin peşinde koşan, türkülerimizin aydınlığını yarınlara aktarmaya çalışan bir Konyalı olarak, türkülerimizin doğuş hikâyeleriyle, türkülerimiz hakkındaki genel bilgileri aktarmaya çalışacağım...

Bu müstesna konser; dünün ihtişamını günümüze taşımaya aday bir program olacaktır.

Konya Yazarlar Birliği salonunda cumartesi günü saat 14.00'de biz orada olacağız. Şehir dışındaki dostlar Youtebe'da tyb-Konya adresinden canlı olarak izleyebilirler...

TAHİR SAKMAN

DÖNEN DÖNENE

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN - DÖNEN DÖNENE

DÖNEN DÖNENE

“Eğer bir rahatsızlığınız varsa resmi sağlık kuruluşlarından şaşmayın” derim… Derim de sorun bakalım niye?
 
Koronadan sonra ‘çok şükür’ vertigo oldum, eyvallah! 5-6 yıldır birlikte takılıyoruz ama ne takılma hatta daha çok o bana takılıyor… Kendimle dalga geçiyorum, “koskoca dünya dönüyor, küçücük Tahir dönmüş çok mu” diyorum ama yetmiyor…
 
“Biz Mevlâna torunuyuz; döneriz, dönmek bizim mayamızda var” diyorum, yine kanmıyor!
 
Eskiden altı ayda bir ziyaret eder giderdi, şimdi yatılı misafirliği de geçti temelli yerleşmek istiyor. İki aya yakın bir zaman diliminde benimle, git desem de gitmiyor.
 
Sağa sola, yukarı aşağı bakmak yok… Robot gibi yürüyeceksin, TV, telefon, bilgisayar yasak. Seyahat yasak… Stres yasak… Yahu, bu ülkede stressiz yaşamak mümkün mü? Kafa bir milyon, yaşamaya / yazmaya çalışıyorum. Tüm akşamdan kalmalar bana yüklenmiş sanki!
 
Her gün seçim sandığını… Kayyum atıyorum, yeni parti kuruyorum. Parlamenter sisteme geçiyorum. Atatürk’ün emaneti olan Cumhuriyeti nasıl yücelteceğimin hesaplarını yapıyorum, demokrasiyi daha ileri boyutlara taşıyabilmenin, insan haklarını, tüm canlıların haklarını daha iyi koruyabilmenin planlarını yapıyorum ve elbette ki yaşam hakkımızı, ekmek hakkımızı savunmanın vazgeçilmez heyecanını da yaşıyorum ama bir şey var ki söz pahalılığa gelince, tıkanıyorum; bir tek ona sözüm geçmiyor!
 
Dayanamadım, şaştım, düştüm; bir gaflet anında kendimi özel hastanede buldum. Maşallah ücretler… Tahmin bile etmeyin, asap bozucu…
 
Doktorlar elbette emeğinin karşılığını alacak ama… Ödemeleri yapınca kredi kartım bile vertigo oldu, benim vertigo da nirvanaya ulaştı! (Şaka şaka şimdi daha iyiyim.)
 
“Gitmeseydin” demeyin lütfen… Gitmeseydin, yemeseydin, gezmeseydin… bunun sonu “yaşamasaydın”a kadar gider!
 
Resmi sağlık kuruluşlarındaki doktorlarımızın nasıl özveriyle çalıştığını biliyoruz, sorun sıra alabilmekte… Doktor sırası almanız da yetmiyor sonra ultrason, emar (MR)… Özel kuruluşlar ise oldukça pahalı veya bizim gibi düşük gelirli insanlara aşırı pahalı geliyor. Yazın ortasında domatesin kilosuna yüz lira verince, aslında bir parça hak vermiyor da değilim; belki de asıl sorun bizim ücretlerimizde… Belki de özel sağlık kuruluşlarını tenzih etmemiz gerekiyor; cihazlar ithal, malzemeler dövizle… Ama Allah için kısa sürede tedavi ediyorlar, cebiniz sağlamsa.
 
Bu durumda ya vertigo kabahatli ya da benim gibi hasta olanlar!
 
Aslında bu başka bir Türkiye’nin fotoğrafıdır; paranız varsa tedaviye ulaşmanız çok kolay eğer yoksa randevu beklerken rahatsızlığınıza katlanacaksınız. Bu arada rahatsızlığınız geçebilir veya tam tersi toprağa emanet edilebilirsiniz.
 
“Adam sen de” diyemiyorum ama… ülkenin başı dönmüş, siyasette dönen dönene! Kimi akçeli işlerle dönüyor kimi ikbal beklentileriyle, kiminin ne sırrı varsa, açığa çıkmasından korkarak… Kırk yıldır “Kâni” bildiklerimiz “Yani” çıkıyor ve biz artık şaşırmıyoruz bile!
 
Tahir’in başı dönmüş, çok mu?
 
TAHİR SAKMAN

 
  

KURBAN EDİLECEK NE KALDI SEVGİLERDEN BAŞKA

 

tanik.net'teki yeni yazım:

Tahir Sakman - Kurban edilecek ne kaldı sevgilerden başka

KURBAN EDİLECEK NE KALDI SEVGİLERDEN BAŞKA

Hepimiz kurbanız aslında…
 
Kimin, kime gücü yeterse bir şekilde üzerine çöktüğü bir dünyada yaşıyoruz. Bazen toprak bazen maden, en başta da petrol… Hepsinde de amaç belli; hırsın ve tamahın esir aldığı insanların ele geçirdiği güçleri kullanması ve daha çok para, daha çok güç… Sevgilerin yok edildiği bir kısır döngü…
 
Siyasî, iktisadî, dinî…
 
Eski bayramları anımsarız böyle günlerde… Kurban denildiği zaman nedense aklıma ilk gelen bıçakların bilenmesi oluyor, sonra koçlar, koyunlar; etinden sütünden faydalandığımız evlerimizin “sarı kız”ları, kınalı kuzuları…
 
Gelinlik süsler gibi rengârenk kurdelelerle süslenen kurbanlıkların önce evin çocuklarına sevdirilip sonra… sonra alınlarına parmak izli, feryat sesli kocaman bir nokta konulması… Neyse ki bu adetler artık yapılmıyor. Eline bıçak alanın sokağa fırladığı, sokakların kan izleriyle dolduğu o günler çok gerilerde kaldı. Yerel yönetimlerin gösterdiği alanlarda yapılıyor şimdi bu işler.
 
Konya’nın Sarıyakup Mahallesi’ndeki bağ evimizde ayrı bir curcuna olurdu… Bayram sabahı, sabah namazı camide kılındıktan sonra bayram namazı için kimileri başka camiye giderdi.
 
Bayram namazı kılınmadan önce imam uzun uzun anlatırdı namazın nasıl kılınacağını… Namaz kılındıktan sonra hutbe için minbere çıkardı. Hutbe uzarsa, cemaatten gizli bir homurtu yayılırdı: herkesin işi vardı, kurban kesilecekti…
 
Camideki bayramlaşmaya herkes katılmaz, acele adımlarla veya bisikletine binen eve koşardı… Kurban kesilip kavurma yapılmadan da bir şey yenilip, içilmezdi… Kurban etiyle oruç açar gibi, içinde karaciğer ve hatta akciğerin “dertsiz” tarafların da olduğu bol soğanlı kavurma yenilirdi.
 
“Allah için kurban, çölmek (çömlek) için kavurma…” denilmeden önce kurban etleri üç parçaya bölünüp; biri eve, biri ihtiyaç sahiplerine, bir parçası ise gelen misafirlere ikram için ayrılırdı…
 
Çok sonraları… İçi sırlı toprak çömleklere, kuşbaşıdan daha küçük doğranıp kavrulan etler doldurulurdu. Kelleler, paçalar (ayaklar) ütülür ve en kısa sürede tüketilirdi. Eğer kurbanlık büyükse sucuk, pastırma da yapılırdı. Çömlekteki kavurmanın yöremizdeki ismi kıymadır.
 
Uzun kış gecelerinin sonundaki “yat geberlik” yemeğinin hatırlı menüsündeki yerini alırdı, çömlekten kazılan kıymalar… Tabii bunu yanına Konyalının vazgeçilmezi “küflü peynir” ve doğal pekmez de “tandır ekmeği” eşliğinde sunulurdu.
 
Kuyruk yağının kavrularak, yağının sızdırılması sonucu elde edilen kakırdak (kıkırdak) da kahvaltılarda ve şehrin meşhur “yidi canlı” böreğinde, kıyma ve bol soğan doğranarak tüketilirdi.
 
Anam, yemeklerde tereyağını kuyruk yağıyla karıştırarak kullanırdı. O kuru fasulyelerin tadına doyulmazdı. Tabii bunlar; kolesterol, kalp ve damar rahatsızlıkları ortaya çıkmadan önceydi!
 
Şimdiki Konyalılar, bu lezzetleri tatmaktan uzaklar. Üzerine şiirler söylediğim yedi canlı börek çoktan unutuldu ama en azından “ekmek salması” hâlâ yaşıyor. Kavurma yapılırken, etin yağı çıktığı zaman dilimlenen tandır ekmekleri, kavurmanın içinde çevrilerek yağı emmesi sağlanır sonra kavurmalarla birlikte alınarak servis edilirdi ki biraz ağır da olsa muhteşem bir lezzettir. Konya fırın kebabının yanında yediğimiz kuru soğan, burada da imdadımıza yetişir, yağın ağırlığını alırdı.
 
Bayramın ilk günü bu işlere ayrılır, bayram gezmeleri ise diğer günler yapılırdı. Şimdi tatile gidiliyor ve ne ekmek salması ne kavurma ve ne de ateşte kızdırılan şişlerle, maşalarla ütülen kelleler var… hepsi dünde kaldı…
 
Şimdilerde insanlar birbirlerini boğazlıyorlar… Masum insanların, çocukların üzerine füze atmakla meşguller. Okullar, hastaneler bombalarla yıkılıyor. Bir devlet, emperyal emellerini deklare etmekten çekinmiyor. Başka ülkelerin yeraltı kaynaklarına çöküyorlar ve bütün dünya film izler gibi izliyor…
 
Asıl kurbanın aslında “insan” olduğunu herkes unutmuş görünüyor… Sufiler, kurban edilmesi gerekenin nefislerin olduğunu söylerler… Nefislerimizi kurban edebilseydik, başka bir dünyada yaşıyor olacaktık.
 
Nefislerimizi, hırslarımızı kurban edemiyoruz ama sevgileri kurban etmekten de çekinmiyoruz; tıpkı bir şiirimin dizeleri arasında kalan ve telaffuz etmekten bile korktuğumuz gerçekler gibi:
 
/bir hayalimiz yoksa tutunamıyorsak aşka
kurban edilecek ne kaldı sevgilerden başka/
 
TAHİR SAKMAN