ÜÇ MAHALLE BİR ŞEHİR

 ÜÇ MAHALLE BİR ŞEHİR

Önümüzdeki günlerde 16-25 Ekim tarihleri arasında Konya Büyükşehir Belediyesi’nin, Selçuklu Kongre Merkezi’nde düzenleyeceği “13. Konya Kitap Günleri”nde bendeniz; 19 Ekim 2016 tarihinde sat 15.00’de bir söyleşi gerçekleştireceğim.

Konu tabii ki Konya... aslında sürpriz olsun diyordum ama dayanamadım:

"Üç mahalle bir şehir" başlığı altında çocukluğumun geçtiği "birbirine taban tabana zıt" üç mahalleyi anlatacağım.

Süremiz çok kısıtlı, ne kadar sığdırabilirsem artık... Bu nedenle dostlarımızın geç gelmemesini öneririm; çünkü aynı saat aralığında iki yazar arkadaşımız daha var ve sadece 20'şer dakika konuşabileceğiz.

Bütün dostları bekliyorum.

TAHİR SAKMAN

SELÇUKYALI ŞAİRİN ONUR GÜNÜ

 

SELÇUKYALI ŞAİRİN ONUR GÜNÜ
 
Geçtiğimiz hafta sonu; Selçukya’nın büyük şairi, “’Âşıkların babası” Feyzi Halıcı üstadımın 9. ölüm yıl dönümü nedeniyle düzenlenen anma toplantısı vardı…
 
Gözlerim bu nedenle maziye kaydı gitti… Yıl 1999… 6 Aralık günü Feyzi abinin yetmiş beşinci doğum günü nedeniyle “Türk Dil Kurumu” tarafından düzenlenen “Feyzi Halıcı Sanat Şöleni”ni izlemek üzere Yeni Gazete Genel Yayın Yönetmeni merhum Yalçın Dikilitaş ve merhum Sefa Odabaşı ile birlikte yollara düşmüştük.
 
Sadece ben de değildim elbette; bu müstesna günde Feyzi Halıcı dostları, Seyit Küçükbezirci, Fuat Önder, Mehmet Ceylan, Av. Ahmet Ergun ve muhterem eşi, Ferzande Işık ve daha birçok isim bu kıvanca ortak olmuştu…
 
Muhteşem bir programdı… Prof. Dr. İsmail Parlatır’ın yönettiği program, izleyenleri başka diyarlara; bir şairin gönül diyarına alıp götürmüştü… Bir şaire ancak böylesi yakışırdı ve Feyzi abi elbette daha iyilerini de hak ediyordu. Çok hayıflanmıştım; böyle bir programı Konya’da yapamadığımız için…
 
Dönüşte, programı anlatan “Selçukyalı Şairin Onur Günü” başlıklı bir yazı kaleme almış ve çektiğim fotoğraflarla birlikte Yeni Gazete’nin son sayfasında 10 Aralık 1999 tarihinde yayımlamıştım.  
 
Şehrimizde birçok kültür merkezi var, Feyzi abinin şehre yaptığı hizmetlerin anısına neden bir tanesine ismi verilmez anlamış değilim. Oysa o tekmil Konya’ydı; şiiriyle, etkinlikleriyle unutulmaz değerler üretti. “Âşıklar Kars’ta doğar, Konya’da meşhur olur” sözü, onun şehre ve Türk Dünyasına kazandırdığı Konya Âşıklar Bayramı’nın bir tecellisidir.
 
Bir daha bir Feyzi Halıcı gelmeyecek ama şiirleri, âşıkların dilinde kıyamete dek hatırlanacak. Bulutların üzerinde sema yapan semazenlerin izlerinde hatırlanacak…
 
Ruhun şad olsun üstadım, sen müsterih ol; Konya toprağı seni bağrında sararken, şiirlerin Konya semalarında hep terennüm edilecek…
 
Not: Anma programının yapıldığı Karatay Kültür Merkezi oldukça güzel bir yapı ama aynı şeyi ses tesisatı için söylemek mümkün değil. Ses içerde dönüyor, çok yankı yapıyor, tesisatı kullanma imkânı yok. Mikrofondan ne söylenildiği asla anlaşılmıyor. Salonun akustiğini düzeltmek zor olmasa gerek. Karatay Belediyesi’nin ilgili müdürlüğü bu işe bir el atmalı…
 
TAHİR SAKMAN

1999 yılının aralık ayı… Programda bendeniz, Feyzi Halıcı ve kardeşi Nevin Halıcı ile birlikte. Sol başta ise o dönemler Başbakanlık Müsteşarı olan Kâmil Yüceoral’dır. Foto: T. Sakman Koleksiyonu.

KEDİSİYLE GÖMÜLEN SULTAN

 

KEDİSİYLE GÖMÜLEN SULTAN
 
Bu Konya çok enteresan bir şehirdir; dünyanın hiçbir yerinde göremeyeceğiniz renkleri burada görebilirsiniz…
 
Siz nasıl görmek isterseniz, kendisini size öyle gösteren bir şehirdir.
 
Bu şehirde binlerce yüz vardır ve her yüzünü görmek kolay değildir; bu şehir kendini gizler. Efsunlu aynaların ardına saklanan sırlarla dolu… aslında sır değildir aynaların ardındaki; siz göremediğiniz için sırdır…
 
Her taşın altında can kokuları vardır. Dünyanın hiçbir yerinde göremeyeceğiniz duygular arıyorsanız, bu şehir tam size göredir, de…
 
Peki, siz bu şehre göre misiniz?
 
Dünyanın belki de ilk ve tek aşçı türbesi (Ateşbaz Veli) buradadır. Bu; yemekten kastın mide şişirmek olmadığını, ibadet ve taat için güç kuvvet gerektiğinin mutasavvıflarca ifadesidir.
 
Her ne kadar şimdilerde “Tavus Baba” denilse de Hz. Pir’in müritlerinden önce “Çengi Tavus” olup sonra Pir’in eteğine tutunarak dünyadan el etek çeken “Tavus Ana”nın türbesi de bu şehirdedir.
 
Dünyada başka bir şehirde var mıdır bilmiyorum ama bu şehirde öldükten sonra yanı başına kedisinin gömülmesini isteyen, Konyalının taktığı isimle "Pisili Sultan"ın türbesi de buradadır.
 
Hz. Mevlânâ döneminde yaşayan Pir Esat, zamanının ulularındandır. Kedileri sevmenin Peygamber sünneti olduğunu bilincinde olarak ve Hz. Peygamberin söylediği varsayılan; “Kedi sevmek imanın kemalindendir” (Aclûnî, Keşfü’l-ḫafâʾ (nşr. Ahmed el-Kalâş), Beyrut 1405, I, 415.) (Kaynak: https://islamansiklopedisi.org.tr/pir-esad-kulliyesi) sözü gereği kedilere olan sevgisi öylesine büyükmüş ki öldüğü zaman kedisinin de yanı başına gömülmesini vasiyet etmiş.
 
Pisili Sultan, mezarının yanı başına gömülen, üzerine sanduka yapılan kedisiyle yatmakta ve patili dostlarımıza asırlar öncesinden sevgilerini sunarken, gördüğü kedilere hor davranan insanlara da ince bir mesaj vermektedir.
 
Türbenin bakımsız hali ise içler acısıdır. Bahçedeki mezarlar tarumar edilmiş ve çevresine pazar günleri kurulan “bit pazarı” artıklarıyla hazin bir işgale uğramıştır. Bir kitabesi bile yoktur. Üzülmemek elde değildir, nasıl gözden kaçmıştır bilinmez ama eğer türbe yeterli ilgiyi görüp tanıtımı yapılırsa hayvanseverlerin de ilgi odağı olacaktır.
 
Pisili Sultan, patili dostuyla koyun koyuna yatarken… lisanı hal ile bizlere çok şey söylemektedir…
 
İşte bu; şehrin bir başka hoşgörü ve merhamet yüzüdür. Şehri keşfetmek isterseniz ve kalbinizi yaşamın başka bir rengine açmak isterseniz Pisili Sultan, kedisiyle sizi beklemektedir…
 
Fotoğraflar: Tahir Sakman
 
TAHİR SAKMAN
 
@Konya Valiliği
@Konya Büyükşehir Belediyesi
@Karatay Belediyesi
@Vakıflar Konya İl Müdürlüğü
@Konya Rölöve ve Anıtlar Müdürlüğü

 
 

 

 

 

"OKUMADIĞIN GÜN KARANLIKTASIN"

 

"OKUMADIĞIN GÜN KARANLIKTASIN"
 
Son dönemde paylaşımlarımı epey azalttım; belki de kendimi kapattım, resetlenmeye ihtiyacım var belki!.. Ortalık malum; bu toz duman içinde ferman okunmaz!
 
Çok da boş durduğum söylenemez aslında; geçtiğimiz günlerde Yazarlar Birliği Konya Şubesi’nin, Karatay Belediyesi ile birlikte düzenlediği “15. Uluslararası Mevlâna Şiir Şöleni”ne katıldım. Uzun bir aradan sonra topluluk önünde şiir okumak güzeldi ama bir o kadar da hüzünlüydü benim için; çünkü Filistinli çocuklara ithaf ettiğim şiir, bir insanlık dramını, bir soykırımı konu almıştı…  
 
Birliğin, Konya Şube Başkanı Sayın Ahmet Köseoğlu’nun, şehir kültürüne siyasi yaklaşımların ötesinde yaklaşan tavrı onu daha da başarılı ve özel kılıyor. Yeni kitabını; “Kendini Bulan Şehir”i takdim etmesinden büyük mutluluk duydum, ilk fırsatta onu da yazacağım. Sayın Köseoğlu’yla bizim hukukumuz kırk yıla dayanır. Zor günlerimde yanımda olan insanlardan bir tanesidir. Bu nedenle bende yeri daima ayrıdır.
 
Şiirin, ateşten gömlek olduğu zamanımızda Karatay Belediyesi’nin de şiire sahip çıkması tüm takdirlerin ötesindedir, Karatay Belediye Başkanı Sayın Hasan Kılca’ya; şiire, edebiyata verdiği destekten dolayı da ayrıca teşekkür ederim.
 
Önümüzdeki günlerde 16-25 Ekim tarihleri arasında Konya Büyükşehir Belediyesi’nin, Selçuklu Kongre Merkezi’nde düzenleyeceği “13. Konya Kitap Günleri”nde bendeniz; 19 Ekim 2016 tarihinde sat 15.00’de bir söyleşi gerçekleştireceğim. 

Konu tabii ki Konya olacak ama bu sefer farklı bir şey yapmayı planlıyorum, bu nedenle konu size sürpriz olsun, bütün dostları bekliyorum.
 
TAHİR SAKMAN  

İNSANLIK AĞARMAZ

 

Karatay Belediyesi ve Yazarlar Birliği Konya Şubesi tarafından düzenlenen ve bu yıl 26 Eylül 2026 tarihinde 15.'si gerçekleştirilen Uluslararası Mevlâna Şiir Şöleni'nde yaptığım kısa konuşma ile okuduğum şiiri paylaşıyorum.

Programın tamamını izlemek isteyenler Youtube'tan Yazarlar Birliği Konya adresinden izleyebilirler.

Bir Konya çocuğu olarak; Huzur-u  Pir’de, Hz. Pir’in asitanesinde, mutasavvıf bir hakikat şairinin, gönül erinin huzurunda ve hemen yanı başımızda merkadi bulunan üstadım Âşık Şem’i'nin huzurunda şiir söylemekten ar ederim; ancak Filistin’de yaşanan ve bir soykırıma dönüşen insanlık dramına da sessiz kalamazdım.
 
Yıllar önce bir Kudüs seyahatimde El Halil’de okul çıkışı küçücük çocukların attığı cesur taşlar ve İsrail askerlerinin sıktığı çaresiz mermiler bendenizi çok etkilemişti. O küçük taşlar öylesine büyüktü ki bir gün bu feryadı duymayan “tek dişi kalmış canavarlar” bu ağır taşların altında ezileceklerdir.
 
Hz. Pir’in ve Âşık Şem’i’nin manevi aflarına sığınarak Filistinli çocuklara ithaf ettiğim bir şiiri takdirlerinize sunuyorum.
 
İNSANLIK AĞARMAZ
 
-filistinli çocuklara-
 
el aksa ağarır gün ağarmaz
harem’de sabah yoktur
filistin sürgündür kendine
 
ve çocuklar ebabil kuşları
yürekleri büyük
taşları daha da büyük
ağır mı ağır yüreğimde
batı şeria’da el halil’de gazze’de
çocuk taşlar duadır / gökyüzünde
 
duvarların ardında saklı
insanlık kan revan
utançtır esarettir umutlar yasaklı
filistinli yaşamak keskin bir bıçaktır
 
ağır müslümanlar ağır uykularda
oysa güvercindir çocuklar uyumaz
özgürlük türküsüdür yalın ayak
hasretle titreşen derin sularda
 
kubbet-üs sahra ağarır
insanlık ağarmaz
muallak taşı gibi duygular ayakta
 
bir mermi ilişir gözüme
adresi belli değil
bir silah patlar
insanlık öldü mü ne
 
ezanlar ağarır gün ağarmaz
özgürlüktür barıştır yükselir yücelerde
filistinli çocukların erişeceği yerde
 
TAHİR SAKMAN

ATA’MIZA MİNNETLE

 

ATA’MIZA MİNNETLE
 
Bugün güzel İzmir’imizin kurtuluş günü…
 
Bir başka ifadeyle; yedi düvelle savaşan Türk’ün, içerdeki ve dışardaki düşmanlarını, şanlı Türk süvarilerinin atlarının nallarında çakan şimşeklerle denize döktüğü günün 104. yıl dönümü…
 
Sadece Yunan değildi; tüm lojistik desteğiyle İngiliz’i de yenmişti kahraman ecdadımız…
 
O gün Türk süvarilerinin atlarının nallarında çakan şimşekler; günümüzde de yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor…
 
Yüce Atatürk’e, silah arkadaşlarına ve tüm şehitlerimize minnet ve şükranlarımızı sunuyor, rahmetler diliyoruz.
 
TAHİR SAKMAN
 
 

TÜRKÜLERİN ÇAĞRILDIKÇA YAŞARSIN!

 

TÜRKÜLERİN ÇAĞRILDIKÇA YAŞARSIN!

32 yıl önce bugün, türkü dolu dünyasını bizlere emanet ederek aramızdan ayrıldı; Konya türküleri altın zincirinin son halkalarından babam Mazhar Sakman…

Ah sevgili babacığım; sanki yaz, kış üzerinden çıkarmadığın pardösünü ve yeleğinin cebinden sarkan altın kösteğini sallayarak çıkıp gelecekmişsin gibi…

Kadı biçimi, çift taraflı astarlı pantolonunla, başından hiç çıkarmadığın takkenle şu köşeden çıkacakmışsın gibi…

Konya türkü kültüründe bıraktığın derin izleri yüreğimizde taşıyoruz ve babaannem Vesile Hanım'ın açtığı sanat yolunda; müzisyen abim Vedat, ressam kız kardeşim Vesile ve ben naçizane geleceğe emanet ettiğim şiirlerimle, yazılarımla, kitaplarımla sürdürmenin onurunu yaşıyoruz.

Ah babacığım, sen gelmeyeceksin biliyoruz; belki de bizim sana gelme vaktimiz yaklaşmıştır, kim bilir?

Ruhun şad olsun, türkülerin çağrıldıkça yaşayacaksın…

TAHİR SAKMAN

 

YOKUŞLARDA ŞİİR SÖYLEMEK

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN - YOKUŞLARDA ŞİİR SÖYLEMEK

YOKUŞLARDA ŞİİR SÖYLEMEK
 
/güvendiğimiz dağlara kar yağmıştır
yetmemiş üstüne bir de har yağmıştır/
 
“Siyaset” üzerine bir şey söylemeye gerek olmadığını bir kez daha anladım. Üzgünüm, hayal kırıklıklarım bana kalsın… O halde şimdi şiir söylemek lazım, bana yakışan da bu olmalı…
 
YOKUŞ YUKARI AKŞAMLAR
 
kırık plaklardan dökülen
notaları toplardım sizin için
yalnızlıkları suya serper
yıldızlara yazardım aşklarınızı
 
var mıydı var mıydınız
kaçınız kaç ederken sustunuz
sevmeyi unuttunuz elleriniz yaslı
gözleriniz ıslak yalanlar söylerdi
 
bir ben bilirdim sizi
bir de yokuş yukarı akşamlar
nefesiniz küstüğünde
sesinize renk katardım
 
süslü acılarınız
kırılmış mevsimlerde görülürdü
bahar sizin için bir mevsim
benim için yaşamdı
 
gidin şimdi ah ettiğiniz illere
bulduğunuz aynalara bakmayın
kırım kırım kırılırsınız
siz satın bulduğunuz her şeyi
 
/nasılsa şairler alacak
yitirdiklerinizi bir bir geri/
 
TAHİR SAKMAN

 

DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ

tanik.net'teki yazım:

TAHİR SAKMAN - DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ

DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ
 
Hani, şu kolayı boykot edip yerlere döktüğünüz kadar İsrail tohumlarını da boykot etseydiniz, bunlar başımıza gelmeyecekti!..
 
Bizim, Konya’da “yirli” dediğimiz o canım; ince kabuklu, mayhoş, yedikçe yenilen, tadına doyulamayan “domatis”lerimiz, “domata”larımız kaybolmayacaktı… Acaba ne kadar yerli ve milliyiz?..
 
Şimdi gençler ne bilsin; cam kenarlarında, bilmem kaçıncı kattan, hayatı uzaktan seyrediyorlar, hiç “avar” yapmadılar ki? “Mandal”ın başına varıp… mandal ne onu da bilmezler, onların değil bu kabahat; bizim… (Avar: çeşitli sebze yetiştirmek. Mandal: Sebze ekili alanın bağımsız bölümleri...)
 
Mandalın başına varıp elinizde -haydi geçtim o anamın yaptığı tandır ekmekten- fırından aldığınız bir somun ekmekle -bu arada tuzu unutmayın- Konya’nın meşhur domatesini yediniz mi? Özellikle sabahları mis gibi havaya karışan domatesin kokularıyla, ciğerlerinizi bayram ettirdiniz mi?
 
Sadece domates de değil elbette; üzerine şiirler söylediğim “baldan tatlı”, “sırat köprüsünden ince” Konya’nın kıl biberlerini de dalından, elinizle ve olabildiğinizce nazik olarak koparıp yemediniz ki?
 
Üzerine cila yapar gibi mis kokulu salatalıklarımızı dikine kesip, tuzlayıp…
 
Hele hele gençler, nereden bilsinler ki gözlerini açtıklarından beri aynı yavan şeyleri görüyorlar: Bayatlamış sloganlar, pahalılık, sosyal adaletsizlik, mahalle baskısı; “o ne der, bu ne der, şu ne der” çekincesi yüzünden sürekli “kısıtlı bir yaşam alanı oluşturma” çabasıyla yitip giden ömürler…
 
Bir şiirimde “korkumuz ölmekten değil / yaşayamamaktan” demiştim… Gençler bilmiyorlar ki onlara değil sitemim, kendime; dedemden / babamdan ödünç aldığım günleri, hovardaca tüketerek, torunlarıma daha ileri bir seviyede bırakamamanın hüznü… bu vebalin altından nasıl kalkarız toplum olarak bilmiyorum!..
 
Bizler çok iyi günlerde yaşadık. Pahalılık vardı ama yardımlaşma da vardı, üstünden gelebiliyorduk, enflasyonu bahane edip kazık atmıyordu kimse… Şimdi her şeyi fırsat olarak görüp, zam üç geldiyse, on üç yapıyorlar… “Birbirimizi kandırmanın kitabını yazıyoruz” desek yeridir!
 
Yoksulluk vardı ama yardım ederken fotoğraflar çektirmiyor, insanları rencide etmiyorduk. Yaşam biçimlerimiz farklı olsa da hoşgörü içinde, hepimiz dilediğince, başkasının özgürlük alanını ihlal etmeden yaşıyorduk. Camiye gidenler, Kâbe’ye gidenler sosyal medyadan canlı yayın yapmıyordu… 
 
Ahlak derseniz yerlerde, suç işleme ve yasaklı madde kullanma yaşı sürekli düşüyor. Hele hele sevdiğimiz sanatçıların, kamu görevi vererek bel bağladığımız insanların da bu tip haberlerle anılması karşısında yaşadığımız hayal kırıklığını hangi cümle anlatabilir ki? Hapishane sayısı artarken eğitim… “Ne eğitimi” dediğinizi duyar gibiyim!..
 
Şimdi gençler sadece bunları gördüğü için “hep böyleydi ve hep böyle olacak” sanıyorlar!..
 
Bir orta direk vardı, toplumun emniyet supabıydı, çökerttik… Şimdi ya zenginsiniz ya fakir. Siyasiler, seçim öncesi TV’lerde, halkın huzurunda tartışırlardı. Kadayıf kızartanlar, şapka sallayanlar ki o fötr şapka, demokrasinin simgesi gibiydi, her açık oturumda ülke sorunlarına nasıl çözüm getireceklerini anlatırlardı. Renkli kişiliği olan insanlardı, naiftiler, kibardılar. Amerikan ambargolarına kafa tutarak, yasaklarını kaldırıp, askeri üslerini kapatan siyasilerimiz vardı.
 
Bize dikilen bu elbiseye, biz sığmayız… Zorla giydirilmeye çalışılan bu elbise, bize asla uymaz ve uymadığını da yaşadıklarımız göstermektedir. Türk Ulusu olarak bizler; gökyüzü elbisesi altında, ay yıldızın gölgesinde yaşamaya alışkınız.
 
Yerli domatesten geldiğimiz nokta işte tam burasıdır: Kendi tohumunu üretmezsen, yabanların tohumu önce tarlanı sonra ağız tadını bozar, farkına vardığımız zaman ise artık çok geçtir.
 
Umarım daha çok geçmemiştir…
 
TAHİR SAKMAN

 

ANMAK YA DA ANMAMAK

ANMAK YA DA ANMAMAK
 
An itibariyle TRT Müzik izliyorum… Tam da “Bozkır’ın tezenesi”ne yakışan bir canlı yayın yapılıyor Kırşehir’den… “Gönlümüzün Dağı Neşet Ertaş” isimli programda büyük usta anılıyor.
 
Hani aklıma geldi; geçtiğimiz günlerde Konya Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen “Sazımda söz var” isimli etkinlikte, şehrimizin önemli müzisyenlerinden Rıza Konyalı, Mustafa Konyalı, Ahmet Özdemir, Mazhar Sakman anıldı… aslında “anılmadı” desem daha doğru olacak… Tam evlere şenlik… Aslında bir ilkti, düşünce çok güzel çok değerliydi ama ya içerik?

 
Kırşehir’in verdiği değere baktım bir de şehrimizin… Bu konuda söyleyeceğim çok şey var ama… bu bir ilkti şehrimizde, bir kapı açıldı daha iyilerinin yapılmasını umarak, susuyorum…

@Konya Büyükşehir Belediyesi
 
TAHİR SAKMAN

 
 

YAĞMUR OLDU ADAMLAR

 

YAĞMUR OLDU ADAMLAR
 
/özgür yürüdü arkasında millet
alnı aktı başı dik vatan ona yârdı/
 
yürüdü yağmurdan adamlar
yumruklar çözülü yürekler sevgi dolu
sıksanız özgürlük akardı
 
ata’dan gelen bir sesle
dünden yarına binlerce
kalpleri binlerle çarpardı
 
yürüdü yağmurlar oluk oluk
ateş oldular ışık oldular
şimşekti yüzleri karanlığı sarsardı
 
gözleri kamaştı güneşin
tarihe not düştü her damla
adalet özgürlükle yaşardı
 
yollar yürürken yeni yollara
başlangıçtır bu sadece
düşünce varsa insan vardı
 
‘yürüyelim arkadaşlar’
 
TAHİR SAKMAN

 

 

YAĞMUR OLDU ADAMLAR

 

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN - YAĞMUR OLDU ADAMLAR

YAĞMUR OLDU ADAMLAR
 
/Dünyanın kapıları dışarıda
Yağmurun onları aradığını bilmiyor/
 
Diyor İtalyan şair Sandro Penna… Ve devam ediyor:
 
/Yağmuru bilmiyor ışık. Yağmur
Bilmiyor ışığı/
 
(Çev. Işıl Saatçıoğlu, İtalyan Hermetik Şiiri Antolojisi, YKY,
1995, İstanbul.)
…
 
Tıpkı şairin dediği gibiydi her şey: Yağmurlar da sizi arıyor; ışığın aradığı gibi... ve bir gün şairler kapı olur açılır; barışa, sevgiye, adil paylaşıma, insanların evrensel ortak değerlerine, ideallerine ...
 
Ütopya da olsa güzel, düşlerimiz güzelleşiyor anlık da olsa… Düşlerimiz ve düşüncelerimiz değil midir bizi “insan” yapan?
 
Adamlar çoktan yağmur oldu oysa… Yağmura ışık oldular; ışığa yağmur… Yürümek geleceğe baştan sona; hayaller sırılsıklam, umutlarımızda güvercinli sevdalar… Siz yürürseniz; gökler yürümez mi, umutlarınızın peşi sıra?..
 
Yağmur; günlük, güneşlik günlerin muştusu… Bir sancı kalkar her yanımdan, ay ışıkları un ufak, yaralı kuşlar gibiyim ve dünlerde yaşamaktan yarınlara zaman kalmadı… Ya siz bayım, kaçıncı mevsimde yitirdiniz, hatırlayamadıklarınızı?
 
Bir yağmur kaldı dobra dobra yağan bir de ışık kaldı; düşlerimizin kuytu kenarında ağlayan…
 
Yaşantımız siyah beyaz bir fotoğrafa dönüşürken, renkleriniz… renklerinizi bayım, hangi rüzgâra verdiniz?
 
YAĞMUR OLDU ADAMLAR
 
/özgürlüğe yürüdü arkasında millet
alnı aktı başı dik vatan ona yârdı/
 
yürüdü yağmurdan adamlar
yumruklar çözülü yürekler sevgi dolu
sıksanız özgürlük akardı
 
ata’dan gelen bir sesle
dünden yarına binlerce
kalpleri binlerle çarpardı
 
yürüdü yağmurlar oluk oluk
ateş oldular ışık oldular
şimşekti yüzleri karanlığı sarsardı
 
gözleri kamaştı güneşin
tarihe not düştü her damla
adalet özgürlükle yaşardı
 
yollar yürürken yeni yollara
başlangıçtır sonu olmayan
düşünce varsa insan da vardı
 
TAHİR SAKMAN

 

BEKLETME YALNIZLIĞIMI

erken gelme, geç de gelme... hem gel hem gelme... zamanın suskun olduğu yerlerden, aşk mevsimlerinden sürülmüş fidanlara döndüğünde... güneşle ay birlikte doğduğunda ve hiç batmadığında, aylardan aşk, yıllardan sevgi, günlerden tutku olduğunda, takvimler yıllardan özgür olduğunda gelebilirsen... bekletme yalnızlığımı biraz daha, biraz daha geç gel...

BEKLETME YALNIZLIĞIMI

yağmur mevsiminde gel
saçlarına yıldız
gözlerine mum kokulu
şafaklar döküldüğünde
erken gelme sakın
bekle
çürüsün yapraklar
kokunu unutsun rüzgâr
umutlar toprak olsun
dudakların eski şarkılar gibi
doldukça kadehime
yıllanmış şarap tadında
gecikerek sevdam gibi
renklerin sarıya çaldığında
ve kapını yağmurlar
güvercin kanatlarıyla çaktığında
üşümüşsen
ve tüketmişsen ömrünü gecelere
haydi bekletme yalnızlığımı
biraz daha
biraz daha geç gel

TAHİR SAKMAN

TUHAF

 TUHAF

bu sabah trenler geçiyor içimden
raylar döşeniyor gökyüzüne
sana mı gidiyor senden mi geliyor
tuhaf mı tuhaf bilemediğim

bir mendil gibi ömrüm
ayrılıklara sallanan
kendimizi mi kandırdık ne
şimdi sevda tümden yalan

elveda demedim ki sana
sadece küçük bir hoşça kal
bir gün dönerim ey tren
beklersen o istasyonda kal

/tuhaf gerçekten tuhaf
trenler geçiyor gökyüzünden
trenler gözlerinin renginden/

TAHİR SAKMAN

GÜLMEK CİDDİ İŞTİR!

tanik.net'teki yeni yazım:

TAHİR SAKMAN - GÜLMEK CİDDİ İŞTİR!

GÜLMEK CİDDİ İŞTİR!

Gülmek bulaşıcıdır… Ve inanılmaz derecede çok ciddi bir iştir!

Hele bizim gibi ciddi… ciddiyetin ötesinde asık suratlı diyemesem de genelde bizler gibi kaşları çatık insanlar için gülmek daha da önem kazanır. Hayal bu ya, haydi o zaman atış serbest:

Tut ki pazara gittiniz…  Herkes gülüyor, fiyatlar alaşağı olmuş, pazarcılar size meyvenin, sebzenin en iyisini elleriyle seçip veriyorlar, bir gülme tutmuş herkesi, inanılmaz…

Üretici dört köşe; mazot ucuz, tohum, gübre fiyatları neredeyse bedava… Ürünü tarladan alıyorlar hem de iyi fiyata… Pazarcı da çok kazanıyor; aracı kalkmış, vatandaşlar sabah erkenden gidip alışveriş yapıyorlar, öğleden sonraları pazarda kimse kalmıyor “iyisi seçilmiştir” diye…

Gülen gülene… Ülke kahkahalarla çınlıyor… Enflasyon yerlerde sürünüyor, bankalar kredi alanlardan değil faiz istemek, üstüne prim teklif ediyorlar! Vekiller maaşlarını yarıya indirmişler, ücretlilerin maaşları ise zirve, görülmüşü yok, gülüyorlar…

Ev sahipleri; kiracı ararken bırakın kira istemeyi, artık üste para bile teklif ediyorlar: “Denize karşı, havuzlu dubleks villa beş yıllığına ücretsiz kiralıktır. Klima, elektrik, su ve aidat giderleri de ev sahibi tarafından kiracıya, kiranın başlangıcında prim olarak peşin ve nakit olarak takdim edilecektir.”  Nasıl, gülersiniz değil mi? (Kiracılar bu kıyağımı unutmayın!)

Emekliler; “İspanya senin, Fransa benim” diyerek yılın yarısında geziyorlar hatta Küba’ya, Amerika’ya bile tatile gidiyorlar… Sadece egzotik meyve yemek için Bangkok’a, kahve içmek için Paris’in bulvar kafelerine bile giden var…

Bu fakir Alman emeklileri de Antalya’da denize karşı oturup, soğuk bir şey içmeyi de matah bir şey sanıyorlar… Kesin bizi kıskanıyorlardır!

Milletçe koro halinde gülüyoruz… Ne de olsa Nasreddin Hoca’nın torunlarıyız öyle değil mi? Nereye baksak gülünecek bir şey çıkıyor karşımıza; gülmeden geçmeniz ne mümkün?

Trafikte mesela; herkes öyle bir kibarlaşmış, öyle bir kibarlaşmış ki… sürücülerin birbirlerine yol vermeleri yüzünden trafik karma karışık, ilerlemek ne mümkün! Bir kilitlenen trafiğe bir de insanların nezaketine bakıp yedi ceddinizle birlikte gülüyorsunuz!

Gündelik yaşantımızın içerisinde öyle olaylar yaşanıyor ki bazılarına “gülmek bile az geliyor” desek yeridir. Hele başkasına yapılanı gördüğümüz zaman bizi kahkahadan yerlere yatıran bir olay, bizim başımıza geldiği zaman ağlamaktan beter oluyoruz.
Sonuçta bir şekilde gülüyoruz gülmesine ama…

Galiba acı acı gülüyoruz…

TAHİR SAKMAN

 

GÜNEŞİN GÖLE TESLİM OLDUĞU ŞEHİR: BEYŞEHİR

 

GÜNEŞİN GÖLE TESLİM OLDUĞU ŞEHİR: BEYŞEHİR
 
Dün Beyşehir’deydim…
 
Festival için değildi ama… yüksek ses, ışık ve kalabalık ortamlara olan hassasiyetim nedeniyle bir de konserin saat 22.00 gibi geç başlaması yüzünden erkenden ayrıldım ki doğru yapmışım:
 
Beyşehir çıkışı bizi yakalayan yağmur, Kızılören’e kadar eşlik etti ama öyle böyle değil sanki tufan oluyordu. Sileceklerin yetişmediği, zaman zaman önümüzü görmekte zorlandığımız bir yağmur…
 
Göl suları yükselse de kamışların boyu, gölün can çekişen feryadı gibi uzamıştı. Festival alanında kurulan panayırda satıcıların çokluğu göze çarparken, yiyecek ve içecek stantlarındaki hijyeni anlatmaya gerek duymuyorum!..

 
Asıl anlatmak istediğim Beyşehir’in merkezinde yer alan, göl ve gurup manzarasıyla dünyanın en güzel parkı olmaya aday bir alanı nasıl kullandığımızla ilgilidir.
 
Bu park, bu göl “Konya’da merkez ilçe belediyelerinin elinde olsaydı” diye iç geçirmeden edemiyor insan.
 
Parkın bakımıyla alakalı Konya Büyükşehir Belediyesi ile Beyşehir İlçe Belediyesi arasında bir yetki tartışması varmış… Bu yüzden parkın bu halde olduğunu söylediler, konuştuğum bazı Beyşehirliler.

 
Çimlerin üzerine "çitlek çitleme" kalkmış gibi görünüyor ama… o kadar bakımsız ve sinek dolu ki… yok ben yazmayayım… Gidin kendiniz görün hem gitmişken balık da yersiniz…
 
Dün, havanın bulutlu olmasından dolayı güneşi, göldeki sevgilisine teslim edemesem de…
 
Güneşin, eski sevgiliye kavuşurcasına kendini göle teslim ettiği anlara onlarca kez şahitlik etmiş birisi olarak; “göle ve parka kıymayın efendiler” diyorum…
 
@Konya Büyükşehir Belediyesi
 
@Beyşehir Belediyesi
 
TAHİR SAKMAN