EFENDİ SERSERİLER

 

EFENDİ SERSERİLER
 
Yıllar, yılları kovalıyor…
 
Hem de ne kovalama… hızına yetişmek mümkün değil! Hele bir de 35’i devirmişseniz daha bir hızlanıyor sanki… Bunu en kolay şekliyle eski fotoğraflara bakınca daha iyi anlıyoruz…
 
Fotoğraftaki bendeniz… bendenizin 2000’li yılların başlarındaki hali… hızlı dönemlerimiz, Zafer’de fink attığımız dönemlerden… Saçlarım olabildiğince özgür ve asi… Hayata savrulurken asla ödün vermediğimiz günler ne kıyafetimiz ne düşüncelerimiz ne yaşam biçimlerimiz, hepsi de kendimize özgüydü…
 
Bir yanımız hep serseri kaldı, o günlerden hatıra…
 
Konya gibi kapalı bir toplum yapısından yetişen bir gençliktik biz ama aslında bizi büyüten hoşgörüydü; terbiyeydi, saygıydı, sevgiydi… Bizim serseriliğimiz kendimizeydi...
 
“Ne kaldı şimdiye” diye geriye bakmaya korkuyoruz…
 
Belki de bizler efendi serserilerin son temsileriydik… Konya sokakları bizleri tanırdı, ayak seslerimizden anlar, rüzgâra karışan saçlarımızın arasına yıldız düşürmek için yarışırdı…
 
Şimdi gençler daha farklı düşünüyor ve yaşıyor… Bizim dönemlerimizde de bizler, bizden öncekilerden farklı düşünüp farklı yaşıyorduk… belli ki bu bir döngü ama keşke hep ileriye evrilebilseydi…

 
“Konyalı Sokaklar” isimli şiirimde /bu sokaklar anamız/ demiştim, gerçekten öyleydi, sokaklar bize yol gösterirken efendiliği hiç terk etmemiştik, sokakların kestiği raconlarla büyüdük. Bizim sokaklarımız çiçek doluydu:
 
Çünkü, çiçekleri kalbimizde büyütüp, ay ışıklarında gözyaşlarımızla suluyorduk…
 
TAHİR SAKMAN