ZEKİ
ABİYE RAHMET OLSUN
Zeki
Ünen ağabeyimizi de uğurladık…
Çok
beyefendi, kibar bir insandı… Onunla biz bir dönem komşu da olmuştuk… Ofisinin
tam altında kafe açmıştım. Sabahları o güler yüzüyle mutlaka “günaydın” der
akşamları da bir selam vermeden geçmezdi…
Zaman
zaman ister istemez yüksek sesli müzik çalıyorduk kafede… Üst katta olmasından
dolayı bir gün sormuştum müziğin rahatsız edip etmediğini… Yanıtı enteresandı; “ne
kadar çok sesini açarsan o kadar mutlu olurum, bizde dinlemiş oluruz” demişti… Bu
bir ironi değildi; gerçek düşüncesiydi…
Çok
naif bir insandı; o ve onun gibi insanların sayıları gittikçe azalıyor. Şehir bir evladını daha toprağın bağrına basarken yaslı gözlerimizi bulutların ardına saklamakta zorlanıyoruz...
Rahmet
olsun; Zeki abi seni, baktığın zaman insanın içine işleyen güler yüzünle hatırlayacağız Zeki abi…
Beyefendiler
gidiyor, kala kala benim gibi serseriler kalıyor… Üzgünüm Konya…
TAHİR
SAKMAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız kişisel haklara ve yasalara uygun olmalıdır, yorumlarınızdan dolayı sorumlu olacağınızı lütfen unutmayınız.