RAMAZANDAN RAMAZAMA

 

RAMAZANDAN RAMAZAMA
 
Eskiden de böyleydi… değişen insanların yüzleri, isimleri…
 
Ramazan aynı ramazan (şimdi biraz daha ramazam olsa da) … Şehrin üzerini; beyaz, günahsız bir bulut gibi örten o manevi iklim yine var… Çepeçevre kuşatılırsınız Konya’da, her köşede size ramazanı hatırlatan, kendinize en azından bir çeki düzen verdiren bir obje çıkar karşınıza; bazen yüreğinizi yakan bir ezan bazen bir yardım çığlığı…
 
Eli tespihli, uzun ak sakallı hatta sarıklı… Yeşil cübbeli insanlar da görebilirsiniz. Bu sizi şaşırtmasın, siyasi bir yönü yoktur… Bu giyim tarzı daha çok başka şehirlerden göç etmiş insanlar tarafından tercih edilir, Konyalı bu tip kıyafetler giymez. Şehrin insanı dindardır, dindar olmayanlar da dindardır bu şehirde… Saygı, sevgi, hoşgörü yumağıyla insanlar birbirlerine sarılırlar…
 
Kapı Camii… Selimiye… Türbe Önü'ne yolunuz düşerse anlarsınız…
 
Kadınlar Pazarı pür telaştır, iftara yetişilecektir; daha öğle namazı kılınmamışken… Topa kaç dakika kaldı usta?  
 
Aziziye’de gürül gürül ezan okunurken, şadırvanlarındaki sular; “yok mu benimle abdest alacak, günahlarını yıkayayım” diye sesleniyor, duydunuz mu?
 
Babam mutlaka top atıldıktan sonra gelirdi, şimdilerde anlıyorum; meğerse adamcağız top atılınca yolda bir sigara içip öyle geliyormuş… Anam çok kızardı tabii, sofraya babam gelmeden elimizi sürmezdik.
 
Sofranın zenginliğini yazmalı mıyım? Yumurtalı pastırma… yaprak sarması, bamya çorbası, su böreği, üzeri yumurtayla süslenmiş marul salatası ama illaki ramazan pidesi, üzeri bol susamlı… Tahinli pideyi babam çok severdi. Benim favorimse baston ekmeklerdi. Güllaç… hâlâ favorimdir, her ramazan mutlaka…
 
Uzun yıllar ramazan manileri yazdım, geleceğin insanına miras… Coşku dolu günlerimizmiş… Eksik olan heyecan şimdi… Teravih için cami cami yine geziyor musunuz bilmem? Ya da hatimle teravih kıldırana mı meyliniz yoksa jet imamın olduğu camiye mi?
 
Teravihin ilk on beş günü camiler dolar, taşar. On beşinden sonra saflar gevşerken bir bakmışınız son hafta bir, iki safa inmiş… Bayram telaşı başlamıştır.
 
Ramazan ayının uhrevi havası yanında gelenekselleşmiş bir tarafı da vardır Konya’da… Galiba o daha çok ilgimizi çekiyor ki… Yiyecek içecek mevzuları bunların başını çeker. Davetler başlar, kayınpederler, damatlar, gelinler, hısım akraba… Eve damat gelince Konya’da sarı inekler titrermiş… Sarı inekler kalmasa da yürekler titremeye devam ediyor.
 
Şimdi davette ne yemek yapacağınızı söylersem… Annelerinize sorun, hatta sormayın söyleyin sizi davet etsin, bakalım su böreği yapacak mı? Yaprak saracak mı? Ya sacarası?
 
Hepsini anlıyorum da… Fiyatların ramazanda yükselmesini bir türlü anlayamıyorum (galiba bu durum ramazanın gelenekselleşmiş tarafıyla ilgili) .…
 
Zaman değişti tabii; ramazan da ramazam oldu…
 
TAHİR SAKMAN