HER YERDE KAR YOK!

 

HER YERDE KAR YOK!

 
Çocukluktan çıkmaya başladığımız yıllarda ünlü şarkıcı Adamo Türkçe okumuştu: “Her yerde kar var…”
 
Keşke hep öyle olsaydı:
 
Bütün ülkeye yağan kar, bu yıl nedense Konya’ya yağmıyor…
 
Şurada burnumuzun dibini, Akyokuş’u geçince beyaz örtü içinizi ısıtırken, şehir çıplak, kuru, ayaz… Çok değil 5 yıl önce, 19 Aralık 2021 tarihinde inanılmaz bir kar yağmıştı; 24 saati geçen yağış şehirdeki ağaçların kırılmasına yol açmıştı. Bendeniz de çıkıp Kültür Park’ta kar keyfi yapmış ve bir video çekmiştim…
 
Yine böyle bir kar yağmasını bekliyoruz, içimizin ısınması için başka bir seçeneğimiz yok. Bahara sevinçli, yaza mutlu ve bereket dolu girmenin yolu kardan geçiyor…
 
Dileklerimiz kar ve yağmurun bol olması üzerine…
 
TAHİR SAKMAN
 
 
 
 
 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 51 EŞMEKAYA’NIN KAVAKLARI GÖLGELİ

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 51 EŞMEKAYA’NIN KAVAKLARI GÖLGELİ
 
Konya oturaklarının vazgeçilmez türküleri arasında yer alan bu eser serbest usullü kısımlarıyla dikkat çekiyor. Mazhar Sakman’ın otantik tavrıyla kayıtlarımızın arasında yer alan türkünün metni de yine Mazhar Sakman’ın okuyuşu şekliyle şöyle:
 
EŞMEGAYA’NIN GAVAKLARI GÖLGELİ
 
(Yâr yâr ey) Eşmegaya’nın (da) gavakları gölgeli (yâr yâr ey)
                   Yel vurdukça denizleri (deryaları) dalgalı (aman aman) (2)
(Aman)        Bugün (de) efelerin başı gavgalı (yâr yâr ey)
                                    Beyleri beyleri (vay anam) Eşmegaya beyleri (aman aman)
                                   Benleri aklıma düştükçe yitiriyom evleri (aman aman)
 
(Yâr yâr ey) Karşıdan geliyor bir buhur deve (yâr yâr ey)
                   Ağzında yandağı (belâlım) yer geve geve (aman aman) (2)
 (Aman)       Gız Mevlâ’yı seversen gel bizim eve (yâr yâr ey)
                                   Benleri benleri (vay anam) Zarife’nin benleri (aman aman)
                                   Benleri aklıma düştükçe şaşırıyom evleri (aman aman)
 
(Yâr yâr ey)  Karşıdan geliyor üş beş kır atlı (yâr yâr ey)
                   İçinizde var mı Hacı Osman Bey adlı (aman aman)
     (Aman)    Nazlı yârimin cilvesi pek tatlı (yâr yâr ey)
                                    Beyleri beyleri (vay anam) Eşmegaya beyleri (aman aman)
                                   Benleri aklıma düştükçe ağlarım geceleri (aman aman)
 
Bugün Aksaray ilinin Eskil ilçesine bağlı bir belde olan Eşmekaya, eskiden Konya’ya bağlıymış ve kavakları kadar zengin hovarda beyleriyle de meşhurmuş... Konya’nın Meram’dan sonra ikinci bir mesiresi gibi, Konya’dan kalkıp gelen hovardalar, Eşmekaya beylerinin himayesinde günlerce süren oturaklar düzenlerlermiş.
 
Bin dokuz yüzlü yıllarda “Hacı Osman Bey” adlı bir Eşmekaya beyinin maiyetinde “Benli Zarife” adıyla tanınan çok güzel bir oyuncu kadın varmış... Türkü ona yakılmış (Kaynak: Mazhar Sakman). Mazhar Sakman’ın türkü defterinde yukarıdaki nakarat ek olarak şu nakarat yazılıdır;
 
       Evlerim evlerim hanay yüksek evlerim
       Hanay yüksek evlerimde deli gönlüm eğlerim

https://www.youtube.com/@tahirsakman-Konya

https://youtu.be/xvu3tj1EtrU?si=WejBYse9nC3NVT_x

 
TAHİR SAKMAN
 
 
 

ATATÜRK’E SÖZ VERDİK!

 

ATATÜRK’E SÖZ VERDİK!
 
Biz Atatürk’e söz vermişiz…
 
“Onu görmesek de" diyemem çünkü biliyoruz ki o ve kahraman silah arkadaşları olmasaydı bugün asla özgür olamayacaktık…
 
Eserlerini görmekten öte yaşıyoruz: Cumhuriyetin tüm kurumlarıyla, vatanın her karışında, bayrağımızın dalgalandığı her yerde onun ismi, onun resmi yüreğimizdedir…
 
Ben, yolumu Atatürk ilke ve inkılaplarına göre çizdim ve bu rotadan asla şaşmayacağım.

Aslında bu yolu; Yüce Önderim Atatürk çizmiştir  ve kıyamete dek baki kalacaktır…
 
Tabii bu demek değildir ki 1930’ların dünyasına hapsolacağız; bilakis, tam aksine, uygarlığın gerektirdiği çağın donanımlarıyla daima ileriye; Türk Ulusunun bekası için kimseden icazet almadan, tam bağımsız, özgür Türkiye için çalışacağız.
 
Bu ülkede ezan dinmemişse, bayrak inmemişse, bunu Kuvayı Milliye’ye ve Cumhuriyetin kurucu kadrolarına borçlu olduğumuzu asla unutmayız.
 
Ulu Önderimiz Atatürk, yüce bir fikir olarak aramızda yaşamaktadır.
 
Biz, her baktığımız yerde onu ve silah arkadaşlarının eserlerini görmekle, her an onurlanıyoruz…  
 
O, Türk’ün atasıdır… Türklüğü yeniden ayağa kaldırmış, kurduğu devlete, Türk ismini vermiştir. Türk’ün olması gereken yeri göstermiştir.
 
Bizler Atatürk’e söz verdik; kurduğu Cumhuriyeti ilelebet yaşatmak boynumuzun borcudur…
 
TAHİR SAKMAN

 
 
 

ÖLÜM GİBİ BİR ŞEY

 

ÖLÜM GİBİ BİR ŞEY

Konya kültüründe yaprak dökümü sürüyor…

Hayat; gerçeğini çok çarpıcı bir şekilde suratlarımıza çarpmaya devam ediyor. “Ne zaman unutsam adını/Ölüm gelir vurur tokadını” demiştim…

Ölüm; sürekli tokadını vururken… bir başka şiirimde de “ne çok ölüyoruz” demiştim… Ölümden miydi korkularımız yoksa yalnız ve bilinmez bir yolculuğa çıkmanın korkusu muydu bu?

Sonuçta, yalnızlaşıyoruz…

Onu ilk tanığımda, çocuk yaşlarımdan yeni yeni çıktığım yıllardı… 70’li yıllarda babamın Tevkifiye Caddesi’ndeki mütevazı saatçi dükkânına gelirdi. Gepegenç bir avukattı ve iş yerimizin karşısında bulunan Dedeler Hanı’nda büro açmıştı. Konya Kültür ve Turizm Derneği’nde Feyzi Halıcı’nın sohbetlerine de katılırdı.

İyi bir hukukçuydu ama bizler onun hukuk yönünden ziyade kitaplarıyla tanımaya başladık… Şiirleriyle ve düşünce kitaplarıyla ismini kalplerimize kazıdı… O şair kimliğini hiçbir zaman ön plana çıkarmayı istemedi, kendini hep gizledi… İşin hep mutfağında kalmayı tercih etti. Gençlere yol gösterdi, evindeki eşsiz kütüphanesinin kapılarını onlara açtı, yazar adaylarına rehberlik etti…

Uzun bir ömürdü… ama hangi ömür uzun olabilirdi ki? Şehir kültürüne kazandırdığı kitaplarla ölümsüzlüğün kapılarını aralamayı başarmış, sessiz ama vakur duruşlu bir can olarak gönüllerde yer etti… 82 yıllık ömründe okumaktan, çok okumaktan gözleri yorulmuştu; önce gözlerini bıraktı sonra bedenini…

Bugün Ali Uğur Gündem ağabeyimizi ebediyete uğurladık…

Şiirlerini kalbimize gömmedik; onları gökyüzünün saf bulutlarına emanet ederken, şehir yine aynı umursamaz tavırlarıyla savruluyordu…

Ali Uğur Gündem abimiz “Yorgun Ümitler” isimli kitabında seslenirken:

BİR ŞEY
 
Bu da bitti hatıralar
Dumanında seni saklar
Tutar nabzını gecenin
Gelir kanar gider kanar
 
Artık bitti her şey
Bir soru ki hayat
Ölüm gibi bir şey
 
Sanki şiirle son sözünü söylüyordu…

Ölüm gibi bir şey… Hayat; ölüm gibi bir şey işte…

TAHİR SAKMAN

 

“GİR AĞLA ÇIK AĞLA” KONYA

 

“GİR AĞLA ÇIK AĞLA” KONYA

Şimdi ağlama zamanı…

Yaşadığım ve sevdiğim şehrin mütedeyyin, muhafazakâr halkının önemli bir özelliği vardır… Cebine dokunmayacaksın…

Kim bu şehrin halkının cebine dokunursa kaybeder…

Sessiz sedasız gelen elektrik, su, doğal gaz faturaları can yakarken… Üstüne bir de emlak vergilerinin yüzde 500‘e varan artışı, tuz biberin de ötesine geçerek halkın canını acıtmıştır…

Doğal gaza ve elektriğe yapılan zamdan haberimiz yoktu ve nedenlerinin ne olduğu hakkında da hiçbir açıklama yok… Allah için sudan haberliyiz; zamlar ortalama üç ayda bir otomatiğe bağlandı…

Ve bir açıklama geldi ki evlere şenlik…

Barajlar kurumuş, şehre su vermek için yüzün üzerinde kuyu kazılmış ve bu kuyuların 84 adedi şehir içindeymiş… Sözü Ankara Belediyesi’ne getirip bak biz yaptık diyorlar… ama şehrin 84 yerinden oyulduğu gerçeğini de göz ardı ediyorlar.

Geçen haberlerde okumuştum; şehre 30 km mesafede obruk oluşmuş… Peki sizin açtığınız bu kuyular yarın bir obruk oluşumuna sebep olursa? Ovadaki çöküntülerden de ders alınmadığı görülüyor…

Yeraltı sularını çekmenin bir başka tehlikesi de sürekli görmezden geliniyor. Rezerv sularının yerine gelmesi 150 yıl sürüyormuş…
 
Bunu yapacağınıza tasarruf çağrıları yapsanız, kesintiler dahil tedbirler alsanız olmaz mı?

Bunu yapmıyorlar ama şehrin altına kuyular kazıyorlar, ne derece doğru… İlgili kuruluşlardan bir tavır almasını ve halka açıklama yapmasını bekliyoruz…

Emlak vergilerine gelince… Emekli maaşlarına, memur maaşlarına, asgari ücrete yüzde 500’e varan zam yapıldı da siz de ona dayanarak, enflasyon budur diye mi yaptınız? Vatandaşlar mevcut vergileri ödemekte zorlanırken, bunu nasıl ödeyecek hiç düşündünüz mü?

Konyalının cebine dokunursanız kaybedersiniz…

Mesele siyaset üstü… Böyle bir zam nerede görülmüş ki? Umarım halkın sesine kulak kapatılmaz ve zamlar geri alınır…

Değilse; “gir ağla, çık ağla” Konya…

TAHİR SAKMAN
 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 50 ELMALARIN YONGASI

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 50 ELMALARIN YONGASI

Bu eski kayıtta; Mazhar Sakman çalıp söylerken kendisine udi Cenap kendi ile kanuni Kazım Büyükşalvarcı eşlik ediyor.

https://www.youtube.com/@tahirsakman-Konya

https://youtu.be/8TusGIJwdDc?si=nImmnjd_kXcjY-Aa

TAHİR SAKMAN

GELDİ İSMET (PAŞA) GİTTİ CEHALET

GELDİ İSMET (PAŞA) GİTTİ CEHALET

Yani böyle bir lafa ne denir? Gaflet mi cehalet mi?

Sayesinde meclisinde oturduğunuz… eğer o insanlar; o meclisin kurulması ve yurdun selamete çıkması için kelle koltukta… hani seçim meydanlarında değil; savaş meydanlarında, yeri geldiği zaman göğüs göğse süngüyle mücadele ederek…

İki meydan muharebesi kazanarak “Türk’ün makus talihini yenmiş”, kulağının duyarlılığını yitirmiş, yetmemiş; Lozan’da bu ülkenin tapusunu yedi düvele rağmen kazandırmış bir kahramana kalkmışınız “geldi İsmet, gitti kısmet” diyebiliyorsunuz… Pes yani!

O İsmet gelmeseydi… Bugün siz o koltukta oturamazdınız dahası ne bayrağımız dalgalanırdı ne ezanımız okunurdu… İsterseniz kendinizi, “İsmet” diyerek her türlü nezaketten uzak hitap ettiğinizi sandığınız kişiyle bir kıyaslayın…

Bakın, İsmet değil; o, milletin “İsmet Paşa”sıdır, soyadını kazandığı iki büyük meydan muharebesinden almıştır, o İsmet İnönü’dür… Lozan’da dehası, sabrı ve kararlı duruşuyla Lozan’ın yani ülkemizin de mimarıdır.

Bir taraftan da tersine okumaya çalıştım…

İsmet Paşa geldiği zaman doğrudur; kimilerinin kısmeti kıyamete dek kesilmiştir.

Mesela kapitülasyonların, imtiyazların, din baronlarının, din tüccarlarının; halkın yüce duygularını istismar ederek onların sırtından geçinen asalakların elbette ki kısmeti kesilmiştir.

Bu konuda yerden göğe kadar hakkınız var beyim; vallahi de haklısınız billahi de…

İsmet Paşa’yla istiklalimiz gelmiştir, Türk aydınlanmasının önü açılmış, ülkemiz yedi düvele rağmen kazandığı özgürlüğünü, sanayi ve tarımda yapılan atılımlarla, çiftçilikten başka iş bilmeyen Anadolu insanının ticaret ve sanayi alanlarında önü açılarak kurulan fabrikalarda, Türk yükselmesine öncülük etmiştir…

Bu yüzden size kızamıyorum; kimlerin kısmetinin gittiğini bu vesileyle hatırlattığınız için belki de size teşekkür etmeliyim…

Geldi İsmet (Paşa) gitti cehalet… Minnettarız…

TAHİR SAKMAN
 
 

 

 

TAKKELİ'DE KAR SESİ

 

TAKKELİ'DE KAR SESİ
 
Bugün öğleden sonra “Takkeli’de karın sesini duyunca” Altınapa Barajına doğru yollandım…
 
İyi ki de gitmişim… Hani ne zamandır özlediğimiz karı gördüm; Akyokuş’u geçip baraja yaklaşırken kar atıştırmaya başladı, zaten önceden yağmış ve her tarafı temiz, tertemiz beyaz bir örtüyle kaplamıştı… Konya kent merkezine yağmayan kar, buraları az da olsa örtmüştü…

 
Çocuklar gibi sevindim… Sadece ben de değildim sevinen; arabalarıyla gelen birkaç aile, çocuklarıyla kardan adam yapıp çoktan kar topu oynamaya bile başlamışlardı…
 
Umarım bu yağışlar az da olsa baraja bir can suyu olur; çünkü buna çok ihtiyacımız var…

 
Konya’ya kuş uçuşu 10 dakikalık bir mesafeye yağan kar nedense bu sene şehir merkezini sürekli teğet geçiyor. Bir kar yağsa; belki doğal gaza ödediğimiz… sahi sizin de şikâyetiniz vardı değil mi?
 
Bütün bir şehir şimdi feryat figan; kimisi doğal gazdan kimisi elektrikten, sudan… ama vatandaşların gerekçeleri asla sudan değil… Dikkate alınır mı?...
 
Bir de emlak vergileri var… Aşırı artışların olduğu söyleniyor… şahsen ben bakmaya korktuğum için bakamadım…
 
Asgari ücret, emekli maaşları, hayat pahalılığı, enflasyon vs. vs. … Liste uzadıkça uzuyor.
 
Bir kar yağsa hepsini unutup, sokağa çıkacağım, kar topu atacağım; halkın sesine kulak kapatan kim varsa…

 
Eskiden kış günlerinde kar küreyicileri olurdu; ellerinde fırın küreğine benzeyen küreklerle, toprak damlara çıkar karları kürerlerdi… Küremezseniz ne olur? Toprak, çorak toprakla kaplı damlar, karlar erimeye başlayınca “esnaf dükkânı, akmazsa damlar” sözü gereği damlamaya başlardı. Tabii bir de bu kerpiç evlerin karın ağırlığını çekemeyip çökmesi gibi bir tehlike de söz konusu olurdu. Çözümü basitti, karları küremek…
 
Kürenen karlar… Eski Konya fotoğraflarında görmüşünüzdür; evlerin boyuna kadar yükselen karların ortasında bir patika gibi yol açıp ilerlemeye çalışan Konyalıları… Aslında o kadar kar yağmıyordu ama damlardan kürenen karlar nedeniyle yığınlar oluşuyordu.

 
Bolluk ve bereket zamanlarıymış… Yemek destanı… Konyalı Şerife Hanım, Konyalıların taktığı isimle “Bülbül Hoca” geldi aklıma, rahmet olsun… Yemek Destanı’nda şöyle sesleniyor:
 
/Bihamdülillâh yedik nimet ve nanı
Bizim zamanımız bolluk zamanı/
 
Destanın mısraları arasında mı kalacak bu “bolluk zamanı?”
 
Öğleden sonra Altınapa Barajı ve etrafını beyaza bürüyen kar, akşamüzeri Konya’ya ulaştı… Ben bu yazıyı yazarken zaman zaman savrulan kar taneleri aslında buğday başaklarının müjdecisi…
 
Bizim gördüğümüz bu bolluk zamanlarını, gelecek kuşakların da görmesi ve tek dileğimizin kar tanelerinin arasında yitip gitmemesi, tek umudumuz…
 
Şehir beyaza bürünürken, umutlarımızı gelecek için hep diri tutuyorum…
TAHİR SAKMAN
 

 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 49 SÜPÜRGESİ YONCADAN

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 49 SÜPÜRGESİ YONCADAN

Konya oturaklarında çalıp söylenen bu zarif türkünün o dönemlerde Konya'ya bağlı bir ilçe olan Karaman'da çok çalınıp söylendiği ve bir Karaman türküsü olduğu merhum Mazhar Sakman tarafından sıkça dile getirilirdi.

https://www.youtube.com/@tahirsakman-Konya

TAHİR SAKMAN

SALINCAKTAKİ KIZ

 

SALINCAKTAKİ KIZ
 
Çıraklık dönemlerinde ben de onunla sallanırdım; gamsız kedersiz…
 
O sallandıkça, ona dokunmak için mutlaka bir bahane bulurdum. Merhum babam Mazhar Sakman, her seferinde çalıştığı tezgâhtan başını kaldırır gözündeki pertavsızı çıkarmadan bana bakardı. Bir şey demezdi ama “ben kuş uçurma” dediğini anlardım.
 
Buradaki kuş, işine bak anlamındaydı. Değilse “kuş vardı da uçurmadık mı” deme şansım yoktu; çünkü guguklu saatlerdeki kuşları çoktan uçurmuştum…

 
O kadar gamsızdı ki sanki dünyayı salıncağın ucuna takmış sallanıyordu. Oldukça neşeli bir kızdı; gece gündüz, yaz kış, yağmurda karda asla sallanmaktan vazgeçmiyordu. Nasıl sallandığını en sonunda çözmüştüm; kurmak gerekiyordu. O sallandıkça zemberek boşalıyordu ama tükenen ömürler oluyordu…
 
Keşke, babamın Tevkifiye Caddesi’ndeki o merdiven altındaki dükkânda hep çırak olarak kalsaydım… Çok mutlu günlerimdi, ne vardı da büyüdük sanki!
 
O sallanan kıza bakıp ne hikâyeler kurmuştum… Lambadan çıkan cin… yok, istemem ama uyuyan bir prenses olsaydı… Sallandıkça uyanırdı belki…

 
Sonra çevremizde sarraflar çoğaldıkça; onlar çoğaldıkça bizler, zanaatkârlar azaldık… Onlar kadar kira ödememiz mümkün değildi. Bir eylül ayında, hazan mevsiminde dükkânı boşaltmak zorunda bırakıldık. Size bu hüznü anlatamam, tarifi yok… O hengâmede nereye kaçtı bilmiyorum sanki hikâyeden kaçan başrol oyuncusu gibi sır oldu…
 
O dükkândan sonra babamın bedenini bırakmasından ve bendenizin de birkaç dükkân değiştirmesinden; İstanbul Caddesi’nde bir yıl sonra Türbe Caddesi’nde geçen uzun uzun yıllardan sonra (tam tamına 22 yıl) pilli saatlerin yaygınlaşmasıyla, yıllardır ekmek yediğim mesleğimi, saatçiliği bırakmaya karar vermiştim.
 
Bu kaçıncı hüzündü; yine bir başka eylül hüznünde dükkânımı boşaltırken, o sallanan kız çıkageldi…
 
Belli ki saatini yitirmişti sallanmıyordu ama hâlâ hayat doluydu. Tozlanmıştı. Uzun zamandır sallanmadığı her halinden belli oluyordu. Dükkânı boşaltmanın hüznü, yerini eski bir dosta kavuşmanın heyecanına bırakmıştı…
 
O, salıncaktaki kız bende hâlâ duruyor: eski zaman masallarından efsunlarla gelen bir hatıranın izlerini taşıyor. İkimizden başka bir tanığı yok bu dostluğun… Ben ölünce o sallanmasa da o günlerin anısını yaşatmaya devam edecek…
 
Geçtiğimiz günlerde bir benzeri, internette yapılan bir mezatta karşıma çıktı…
 
Bir kanadı kırık bir kuş gibiydi; ilgiye ve sevgiye muhtaç bir haldeydi. Bu tamir değildi; eski bir dosta yıllar sonra rastlayıp hal hatır sormak, yaralarını sarmak, acılarını paylaşmak gibiydi.

 
Ve şimdi oyuncağına hasret kalmış çocuk sevinçleriyle, çalışma odamı sallanarak şenlendiriyor…  Aslında onunla ben sallanıyorum:
 
Bu dünyanın gelmişine geçmişine…
 
TAHİR SAKMAN

TÜRKÜ SÖYLEMEYİ HAK ETMELİ İNSAN

TÜRKÜ SÖYLEMEYİ HAK ETMELİ İNSAN
 
 
Hani zaman zaman dilimize takılan türküler olur; bazen istemsiz bir şekilde bazen de yüreğimizden kopan bir sesle söylemeye çalışırız…
 
O türküleri sizlerden önce yüreklerinde hisseden ve yıllarını o türküleri çalıp söylemek için harcayan insanlar vardır. O insanlar ki kendilerini türkülerin yanık ezgileri içerisine saklarlar. Söyledikleri türküler aslında kendilerinin yaşam biçimidir. Onlar türkülerle ölümsüzlük kapısını aralamış insanlardır.

 
Geçmişten günümüze lütfedilen bir altın zincir gibi olan bu ustalar, altın halkaların bitmemesi için çabalarlar; el verirler el alırlar, yeni kuşaklara dünün seslerini yansıtırken o heyecanı içlerinde hissetmemeleri mümkün mü?
 
Bu insanlardan bir tanesi de… sizler tanıyorsunuz zaten Nuri Cennet ağabeyimizdir… O ilerlemiş yaşına rağmen türkülerimizi yanık ve gür sesiyle tıpkı ustalarından el aldığı gibi, onlardan öğrendiği gibi hâlâ okuyor…

 
84 yaşına merdiven dayamasına rağmen hâlâ o, kırk yılı aşkın bir süredir tanıdığım Cennet abi; aynı özü sözü tok, tabiri caizse taşı gediğine koyan, söyleyeceğini kısa yoldan söyleyiveren… 
 
Ah Cennet abi, senin gibi insanların, senin gibi Konyalıların nesli çoktan tükenmek üzere… 

Bana, yüreğinden çığ gibi düşen, Hakk aşkıyla yanan yüreğinden kopup gelen duygularla kaleme aldığı iki tane şiirini emanet etti, onları da önümüzdeki günlerde yayımlayacağım.

 
Dün Cennet abiyle biraz sohbet ettik, tabii ki türküler, Konya türküleri üzerine… Birlikte üzüldük, Konya türkülerini Konya ağzı yerine, Abdal ağzıyla veya “Angara” ağzıyla, Kırşehir ağzıyla okumaya yeltenenleri duymanın verdiği hüzünle… Öz be öz bir Konya türküsü olan İnce Çayır’ı bile “Angara’nın tren yolu” diye okumaya çalışanlara hayıflandık…

 
Oysa türkülerimizin hafızaları hâlâ aramızda varken, bunca imkâna rağmen bir Konya diskografisi yapamamanın ayıbı mı desem yoksa bilinçli ihmali mi? Karar sizin… Hepimizin bu konuda yapabileceğimiz çok şey varken… Hepimiz kabahatliyiz…

Sonra kalktık bir başka ustanın ziyaretine gittik. Muammer Ezder ağabeyimiz 94 yaşında dev bir çınar… Konya divan sazının önemli ustası Mazhar Sakman’ın yanında en çok çalanlardan… Yıllar önce kendisiyle, 2013 yılında, Anadolu Manşet gazetesinde çalıştığım dönemde “Güneşi doğdurduğumuz zamanlar” başlıklı bir söyleşi yapmıştım ayrıca birçok oturakta sazını dinleme fırsatım olmuştu…

 
Tertemiz bir can… Konya oturaklarının işret ortamlarında asla içki içmemiş… hatta sigara içmemiş, bunu muhterem eşi Ayten Hanım ki o da 87 yaşında, doğruluyor “tertemiz bir insan” diyor…
 
Ayten Hanım, Ankara’dan Konya’ya gelin geldiğinde 16 yaşında olduğunu söylüyor. Dile kolay 71 yıldır müzisyen bir eşin yanında bir ömür, mutlu… Ayten Hanım, çok hareketli, cevval oldukça güler yüzlü, hayat dolu…

 
İki müzisyen bir araya gelince… Cennet abi zaten bahane arıyor ve yanık sesiyle önce türkü sonra ilahi okuyor ve bana da kaydetmek kalıyor…
 
Konyalılara da kendi değerlerine sahip çıkmamanın aslında ecdadımızın sesine sahip çıkmamak olduğunun bile farkında olmayarak yaşamak kalıyor…
 
Dilindeki o türküyü söylemeye ne kadar hakkı varsa…

Fotoğraflar, Tahir Sakman Koleksiyonu:
1-Soldan sağa; Tahir Sakman, Muharrem Ezder, Nuri Cennet
2-Video; Nuri Cennet Konya Methiyesi.
3-Muharrem Ezder muhterem eşi Ayten Hanım’la.
4-Nuri Cennet, Muharrem Ezder ve eşi Ayten Hanım.
5-Video; Nuri Cennet Fırın üstünde fırın
6-199 yılından bir hatıra, soldan sağa; Abdullah Baldan, Ali Korkal, Nuri Cennet, Tahir Sakman, Prof. Ali Osman Öztürk. Ön sırada; Muharrem Ezder, Yasin Bağcı.
7-Nuri Cennet
8- Yaklaşık 1965’li yıllarda Konya Kitaplık Salonunda yapılan bir Konya Gecesi’nden hatıra. Soldan sağa ayaktakiler: Tataroğlu Mehmet Gülgen (Keman), Rahmi Konak (Ritim), Muharrem Ezder (Divan Saz). Oturanlar: Tepeköylü Mevlüt Belgen (Kanun), Mustafa Kazanova (Ut)
 
TAHİR SAKMAN

 

EFENDİ SERSERİLER

 

EFENDİ SERSERİLER
 
Yıllar, yılları kovalıyor…
 
Hem de ne kovalama… hızına yetişmek mümkün değil! Hele bir de 35’i devirmişseniz daha bir hızlanıyor sanki… Bunu en kolay şekliyle eski fotoğraflara bakınca daha iyi anlıyoruz…
 
Fotoğraftaki bendeniz… bendenizin 2000’li yılların başlarındaki hali… hızlı dönemlerimiz, Zafer’de fink attığımız dönemlerden… Saçlarım olabildiğince özgür ve asi… Hayata savrulurken asla ödün vermediğimiz günler ne kıyafetimiz ne düşüncelerimiz ne yaşam biçimlerimiz, hepsi de kendimize özgüydü…
 
Bir yanımız hep serseri kaldı, o günlerden hatıra…
 
Konya gibi kapalı bir toplum yapısından yetişen bir gençliktik biz ama aslında bizi büyüten hoşgörüydü; terbiyeydi, saygıydı, sevgiydi… Bizim serseriliğimiz kendimizeydi...
 
“Ne kaldı şimdiye” diye geriye bakmaya korkuyoruz…
 
Belki de bizler efendi serserilerin son temsileriydik… Konya sokakları bizleri tanırdı, ayak seslerimizden anlar, rüzgâra karışan saçlarımızın arasına yıldız düşürmek için yarışırdı…
 
Şimdi gençler daha farklı düşünüyor ve yaşıyor… Bizim dönemlerimizde de bizler, bizden öncekilerden farklı düşünüp farklı yaşıyorduk… belli ki bu bir döngü ama keşke hep ileriye evrilebilseydi…

 
“Konyalı Sokaklar” isimli şiirimde /bu sokaklar anamız/ demiştim, gerçekten öyleydi, sokaklar bize yol gösterirken efendiliği hiç terk etmemiştik, sokakların kestiği raconlarla büyüdük. Bizim sokaklarımız çiçek doluydu:
 
Çünkü, çiçekleri kalbimizde büyütüp, ay ışıklarında gözyaşlarımızla suluyorduk…
 
TAHİR SAKMAN
 
 

 

 

 

ÇUVALDIZ MEVZULARI

 

ÇUVALDIZ MEVZULARI
 
Abi, vallahi şu çok bilmiş hallerinizden sıkıldım.
 
Dünyaya tek bir gözlükten bakan, her şeyi çözdüğünü sanan… üstüne üstlük bir de yol gösteren halleriniz vallahi de sıktı, billahi de…
 
Her şeye bir yanıtınız var bunu biliyoruz; kendinizi allame-i cihan sanan… insanları hep bir kategoriye sığdırmaya çalışan, üstelik bırakın kabul etmeyi farkında bile olamadığınız, hayatın; yaşamın gerçekleriyle yaşandığını size nasıl anlatmalı bilmem…
 
Ama biliyorum ki siz de haklısınız; çünkü en kolay yoldur bu yaptığınız, sallayın gitsin, alıcısı bol olur ucuz kahramanlıkların…
 
Sizin nasıl yaşadığınız beni asla ilgilendirmezken, siz, nasıl olur da birtakım dayatmalarla yaşam biçimleri üzerine önermelerde bulunursunuz?
 
Ülkenin ve ülke insanının hâli ortada… Anlattıklarınızın tam tersi yaşanırken, hiç sesiniz çıkmıyor. Biraz diyorum şu çuvaldızı, kendinize bir batırsanız mı? Yaşadıklarımız, gördüklerimiz için iğne yetmiyor artık!..
 
TAHİR SAKMAN

YAZIYA GEÇ KALMAK

Yeni yıla girerken bendeniz...

YAZIYA GEÇ KALMAK
 
Aslında bu yazıyı geçtiğimiz yılın son gününde yazmam gerekirdi, bu yüzden geç kalınmış bir yazı demek daha uygun olacak!
 
Geçtiğimiz yıl, yazı hiç geç kalmadı; geç kalan bendim… özellikle yılın son aylarında biraz tembelliğe vurdum işi… Kimin umurundaysa artık!..
 
Sağlık nedeniyle bir ara versem de baktığım zaman sosyal medyada ve blog sayfamda 159 makale yayımlamışım. Bu beni çok şaşırttı; çünkü bir önceki yıla göre artış göstermiş yazılarım. (Bu arada blog sayfamda takipçi sayısı sadece 6, yazıyla da altı… Youtube kanalımdaysa baya iyi durumdayım(!) abone sayım 60’a yazıyla da altmışa ulaştı… Takılmıyorum desem de inanmayın baya bir takılıyorum haberiniz olsun!..
 
Uzun yıllardan sonra merhum babam Mazhar Sakman’ın vefatının üzerinden 30 yıl geçmesinden sonra ses kayıtlarının kaybolacağı endişesi taşıyarak yayımlamaya başladım. Kayıtların yayımı bittiği zaman bu benim belki de yaptığım en iyi iş olacak.
 
Yine hatıraların arasında dolanırken aslında anlattığım bir şehrin yaşam biçimiydi; her ne kadar şimdilerde bu yadırganıyorsa da bizim gibi zamana kafa atmaya çalışanların bir zamanlar yaşamlarıydı. Belki de gençlere garip gelen; hızlı yaşamın temposu içinde insanların nasıl mutlu ve toplumsal barış ve hoşgörü içinde yaşadıklarıydı. Bizler bunu başarmıştık; ta ki siyasiler musallat olana kadar…
 
Zamlar geçtiğimiz yıl hiç peşimizi bırakmadı doğal olarak(!) bu yılda da temposunu artırmasını bekliyoruz!..
 
Siyasetin gerginliği halka da yansımaya başladı; bunu, haberlerde görüp endişeyle izliyoruz. Ahlaki çöküntü ise zirvelerde dolanırken yeni yılda da yeni zirveleri zorlayacağını şimdiden söylemek kehanet değil…
 
Uzun süre siyasetten uzak yazmaya çalıştım “büyük cami, imam meselesi…” kimse bildiğinden şaşmıyor; üstelik herkes her şeyi öylesine biliyor ki yani Einstein gelse bizim yanımızda vallahi cahil kalır, adam strese girer!..
 
Önyargılar, baştan kabullenişler, öğrenilmiş cehalet sonra pudra şekeri mevzularına eklenen boğazdaki yalılarda ortaya çıkan cümbüşlü(!) geceler (siz anladınız) …
 
Ben muhafazakâr biri değilim ama gördüklerim, duyduklarım vallahi beni çoktan kat be kat aşar…
 
Sağlığım, çok şükür düzeldi, 2026 yılında bomba gibiyim. (Tabii bu patlayacağım anlamına gelmez.) Yeni yazılara, yeni araştırmalara, daha da önemlisi yeni düşüncelere açığım.
 
Hayatımın hiçbir döneminde “tamam, benim yolum bu” demedim, hep yeni yollar aradım, bulduğum zaman da hemen döndüm. Malum Mevlâna torunuyuz döneriz(!).
 
Tek kırmızı çizgim vardır o da Atatürk ilke ve inkılaplarıdır.
 
Bize bu vatanı emanet eden Atatürk ve kahraman silah arkadaşlarına, Cumhuriyetin kurucu kadrolarına laf ettirmem. Bu yüzden hatırını yıktıklarım varsa iyi ki ki yapmışım diyorum asla pişman olmam… Çünkü Cumhuriyetin nimetlerinden faydalanıp özgür yaşıyorsak, o insanlara minnet borcumuz hiçbir zaman tükenmeyecektir, bu gerçeği, üzerinden yüz yılı aşkın süre geçmesine rağmen hâlâ öğrenememişler için yapacağım pek başka bir şey yoktur. Her türlü etnik ve dinsel ayrımcılığa asla pirim vermem. Türk vatanı bir bütündür…
 
Bunun dışında şahsi (olduğunu çok sanmıyorum ama yine de) konulardan dolayı eğer kırdıklarım varsa onlardan özür dilemek borcumdur.
 
Bu yıl “Türkü Hazinesi Mazhar Sakman” ismiyle bir kitabım yayımlandı. Konya Büyükşehir Belediyesi yayımları arasında e-kitap formatında çıkan kitabı, Belediyenin internet sitesinden indirmeniz mümkün. Bir başka kuruma teklif ettiğim kitap ise önce olumlu bulunmasına rağmen sonra (sanırım istediğim 50 bin lira telif ücreti nedeniyle) başka gerekçeler öne sürülerek reddedildi, oysa şehrimizde bu konuda yapılmış ikinci bir çalışma yoktu.  Bir yemeğe milyon paralar ödeyen kurumların telif ücretine yaklaşımları şaşırtıcı olsa da beni yanıltmadı. Yazarken harcadığınız zaman ve bilgi birikiminiz hep göz ardı edilir nedense; çünkü yazarlar “taş kökü” yiyerek geçinebilirler(!) … Bu konuda Konya Büyükşehir Belediyesi yayımladığı kitapların telif ücretini ödeyerek öncülük yapıyor.
 
Bu yılda da yine bildiğiniz Tahir Sakman olarak yazmaya çalışacağım. Sanırım hayatımda yaptığım en iyi iş bu… bir gün, yazdıklarımın geleceğin araştırmacılarına kaynak olacağını bilmenin huzuru bana yetiyor.
 
“Olgunun halinden anlar mı ham
Sözü kısa kesmek gerektir vesselam”
 
diyor Hz. Pir… Onun sözünün üstüne söz söylemek ne haddimize:
 
Sağlıklı yıllarınız olsun…
 
TAHİR SAKMAN
 
 

 

YENİ UMUTLARIN BAŞLANGICIDIR YILBAŞI

 

YENİ UMUTLARIN BAŞLANGICIDIR YILBAŞI
 
Çocukluğumun en renkli anıları arasında yılbaşları önemli bir yer tutar…
 
Bunların arasında da kartpostalcıların ayrı bir yeri vardır. Yılbaşından 15 gün önce Kayalı Park’ta bulunan PTT binasının ön tarafına açılan sergide binlerce kartpostal arasından büyüklerinize yazacağınız yeni yıl tebrik mesajlarınız için seçim yapmakta oldukça zorlanırdınız.
 
Babamın dükkânına yakın olması nedeniyle saatlerimi bu kartpostalcıların sergisi önünde geçirirdim. Rengârenk bir dünyanın ortasında kendimi hayallere kaptırırdım; bazen simli kar manzaralı kartlarla Kül Kedisi Sinderella’nın büyülü dünyasının kapılarını aralar bazen de kırmızı şapkalı kızın peşindeki kurdun önünü kesmeye çalışırdım. Kurbağa Prens’in hayalini kurar onu kurtarmanın yollarını arardım.
 
Konya manzaralı, Mevlâna’yı simgeleyen kartlar, müzikli kartlar, üç boyutlu; açtığınız zaman içinden masal kahramanlarının çıktığı kartlar da vardı ama onlar çok ilgimi çekmezdi. Benim için varsa yoksa; o simli, kar manzaraları eşliğinde efsunlu bir dünyanın kapılarını araladığım kartlardı.
 
15 gün önce kartlarımızı özenle seçerek ne yazacağımızı önce boş kağıtlara yazarak, yüksek sesle okuyarak, beğenmediğimiz zaman silerek defalarca yeniden yazardık. Şimdiki gibi telefondan bir mesaj yazıp herkese aynı kutlamaları göndermezdik…
 
PTT ücreti ucuz olsun diye de zarfın ağzını yapıştırmazdık…

Sonra bir hızlı bir yaşam döngüsüne girdik… Acelemiz vardı, sabit telefonlar yaygınlaşınca bir telefon ettik mi tamamdı… O nazik, naif, ince ince düşünülerek yazılmış cümleler yerini sözlü belki de bazen kuru ifadelere bıraktı... ama hiçbir zaman günümüzdeki gibi telefon rehberimizdeki yüzlerce insana aynı mesajı gönderecek kadar duygusuzlaşmamıştı, basitleşmemişti…
 
Babam her yılbaşı evde olmazdı, nereye gittiğini yıllar sonra çözecektim… Oturakların rüzgârına kapılmıştı… Bir yılbaşı gecesi annemle Şahin Sineması’ndaki konsere gitmiştik. Neşet Ertaş konseriydi bu. Ne kadar şanslıymışım ki o yaşlarda büyük bir ustayı dinleme fırsatım olmuştu. Sahneye küçük bir adam çıktı ki elindeki sazın boyu adamı geçiyordu. Sazın tellerinde gezindiği zaman yangınlar çıkıyor, şimşekler çakıyordu. İsminin yeni duyulduğu yıllardı.
 
Sonra televizyonlar çıkınca her yılbaşı dansöz çıksın mı çıkmasın mı tartışmaları yaşanırdı… Ama hiç sekmez en sonunda yeni yıla girerken birkaç dakika Nesrin Topkapı çıkardı. Şimdi bu tartışmalar yapılmıyor çünkü dansözler artık hayatımızın her an içinde!..
 
Bir de Orhan Gencebay çıkardı bir veya iki şarkıyla ortalığı yıkar geçerdi…
 
Şehrin eğlence mekânları bir hayli dolu olurdu. Konyalı yeni yılı bir şekilde kutlardı, bizler genelde PTT takılırdık… Portakal, mandalina yer kestane patlatırdık, bir de tombala oynardık… Bilet alanımız varsa… hayallerimiz yeni yıla saklanırdı…
 
Şimdi kestane patlatamazsınız, kilosu 300 olmuş ayrıca sobanız da yok… Ama tombala bir şekilde devam ediyor…
 
Ama bu tombala nedense bizlere çıkmıyor; belki 1. veya 2. çinko… o bile artık hayallerimizi süsleyemiyor…
 
Tombala torbasına dönen hayatımızın akışında yaşayarak gördüğümüz şeyler yine de umutlarımızı eksiltemedi; tombala bir gün bize çıkacak, tombalayı çeken el…
 
Bizim yılbaşlarımızı sevgi süslerdi; kardeşlik süslerdi… Kin nedir bilmezdik, kimseyi yaşantısından dolayı kınamaya kalkmadığımız gibi değiştirmeye de kalkmazdık.
 
Yeni yıl, yeni umutlarımızın başlangıcıdır ve bize yakışan sevgiyle, hoşgörüyle mutlu yıllar dilemektir:
 
Yeni yılın tüm insanlığa sevgi ve barış getirmesini, tüm insanların; zenginliklerin kardeşçe paylaşıldığı ve refah içinde yaşandığı bir dünyada sağlıklı ve mutlu yaşamasını seçiyorum ve bu seçimimi kalbimle onaylıyor, sevgimle destekliyorum.
 
Görünen görünmeyen, büyük küçük, canlı cansız tüm varlıkları sevgiyle selamlıyorum. Ruhlarının önünde saygıyla eğiliyorum. Kalbimdeki sevgileri onlarla paylaşıyorum. Herkes mutlu olsun!
 
TAHİR SAKMAN