GÜNEŞ VE DENİZ SİDELİDİR

tanik.net'teki yeni yazım:

Tahir Sakman - Güneş ve deniz Sidelidir

GÜNEŞ VE  DENİZ SİDELİDİR

Güneşin saçlarından dökülen ışıkları yıkadığı, Akdeniz’in tüm sıcaklığıyla sardığı bir prensestir Side…

Güneş ve deniz, bu topraklarda her gün yeniden buluşurken,kadim sevgili olduklarını unutup her gün yeniden âşık olurlar; çünkü aslında her ikisi de Sidelidir…

Agorada alıp sattığı sevgiden başka da bir şey değildir. Kral Yolu’nda yürürken mağrur ama bir o kadar da masum Side’nin, altın çağlarının aslında hiç geçmediğini, saçlarınızı ürpertilerle yalayan tuzlu suların ömrünüze ömür kattığında anlarsınız…

Apollon Tapınağı’nın sunağında, kendinizi hakikat aşkına boynunuzu uzatmış olarak bulursunuz. İçlerinde var olan “kendini bil” sırrı ayan beyan, beyaz bir bulutun güneşin ardına saklanması gibi sırlara bürünür. Görebilirseniz, görmüşsünüzdür…

Antik dünyanın tanrıları, attığınız her adımda yolunuzu keser; dünkü ihtişamlarının hatırına içinizde bir burukluk olsa da onlar, hâlâ efsunlu rüyaların efendileri olarak içimizde bir yerlerde gizlenmişlerdir.

An, yakamoz gibi yaşanır, bu ülkede…

Denizin ve güneşin kardeşliğinde, ânın büyüsü bin yılları aşar gelir ve içinizdeki antik sesleri yeniden duyarsınız. Side sahillerini yalayan bir rüzgâr, Kleopatra’nın nefesini taşır ve Roma’nın muhteşem çağları yankılanır hayallerinizde…

Kral Yolu’nda yürürken kral olmazsınız… taş yollardan süzülen seslerin ışığında, gözlerinizi kapatırsanız başlar yolculuğunuz; fetheden de fethedilen de siz olursunuz. Büyük İskender’e açılan kapılar, bir daha hiç kapanmaz…

Yaşam bir tiyatrodur artık; taş basamaklardan gökyüzüne uzanırken, kaç bininci yıldan sarkan bir replikle irkilirsiniz; bu sizsinizdir, kendinizi tanırsınız ve yeniden hep yeniden keşfe çıkmanın her türlü halidir içinizdeki heyecanlar…

Side; aslında antik bir sestir…

Şu köşede Herodot’tur seslenen; şu köşedeki tanrıdır, tanrıçadır; güçlerini kaybetmiş ama mermer sütunların üzerinde yaşamayı asla terk etmemişlerdir. Mermerin soğuk yüzünü ateşe çevirip mağrur bakışlarla ve biraz da merakla belki de acı bir ifadeyle bu çağa bakarken, bizlere hatırlatmak istedikleri; Side’nin dünü ve bugünüdür ve arka plandaki mesaj ise yaşamın kendi kulvarında yüzerken hep bildiği şeyi yaptığıdır:

Saatlerin alnına vurulan o gerçektir: “Tempus fugit“, zaman geçer…

Oysa insan, geçse de yaşar… Ara sokaklara girdiğinizde sessiz fısıltılar karşılar sizi. Toprağın altındaki gün ışığı açığa çıkar ve ansızın yakalanırsınız: Bir martı sizi kanatlarına alır,altın kumların üzerine sere serpe atar gider.

Geriye sizden ne kalırsa / kalabilirse…

Attığınız her adım, yeni bir keşiftir. Uzaklardan el eden çağrılar, sizi tılsımlı bir dünyaya davet etmez, gizli bir pranganın esiri gibi adımlarınız gönüllü olarak koşar… Hangi zamanın esiri olmayı seçerdiniz?

Dün, dün değildir; tıpkı, bugünün de bugün olmadığı gibi… Hangi yarını almak isterdiniz?

Siz rüzgârsınız, siz güneşsiniz ve siz burada altın kumların efendisi olursunuz, tarihi yazan sizsiniz; şu mermerin içinde asırlardır gizlenmiş duran Platon’un, Aristo’nun veSokrates’in…. Baldıran zehri, burada ölümsüzlük iksirine dönüşür.  Ayaklarınızın dibine dökülen bir dünyanın içine saklanmayı seçersiniz. Asırlar artık size muhtaçtır…

Burası Side’dir:

Mağrur ama sevecen bir prensestir; güneşin ve mavinin ve yeşilin tonlarında özgürce dolaştığınız ülkedir. Side;Akdeniz’dir, güneş öteden beri buralıdır ve siz burada, asırların tozlu raflarından başka başka kimliklerle yeniden doğarsınız; çünkü aslında Side sizsinizdir…

Korsan gemisinden yayılan sarhoş şarkıların emanet öyküleridir, sulara dökülen…  Hayalet bir gemi gibi yelkenleriniz kırık da olsa asırları dolanırsınız…

Alanya, Side, Antalya… Önceki haftamı, bu coğrafyanın efsanelerle örülü dünyasında geçirirken, Türkmen kültürünün altın bir çadırda hâlâ ayakta durduğunu da gözlemlemek;köklerimizin dinamizmini, kıl çadırların özgürlüğünde gökyüzüne uzanan bir başkaldırının izlerinde görürken,doğaya saygının da zirvesiydi.

Ülkemizin her karışında ayrı / aykırı yaşamların izlerini gördüğümüz zaman düşünmeden edemiyoruz:

Bizlerden yarına nasıl bir iz kalacak?

TAHİR SAKMAN

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 77 FIRIN ÜSTÜNDE FIRIN 2. KAYIT

 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 77 FIRIN ÜSTÜNDE FIRIN 2. KAYIT

Mazhar Sakman'ın kaynaklık ettiği bu türkü, İzmir Radyosu'nun bağlama üstadı Yılmaz İpek tarafından notaya alınarak TRT repertuvarına kazandırılmıştır.

Mazhar Sakman 12 telliyle çalıp söylerken udi Cenap Kendi ile kanuni Kazım Büyükşalvarcı eşlik ediyor.

Mazhar Sakman - Fırın üstünde Fırın

TAHİR SAKMAN

DENİZLER DOLU UFKUMUZ

tanik.net'teki yeni yazım:

Tahir Sakman - Denizler dolu ufkumuz

DENİZLER DOLU UFKUMUZ

 Ortaokul yıllarımdı, kolejde din dersi öğretmenimize bir soru sormuştum…

68 kuşağının mücadele yıllarıydı, biz henüz çocuktuk, aklımız ermiyordu ama radyolardan, gazetelerden öğrendiklerimiz, ismini duyduklarımız vardı. Soru da bunun üzerineydi. Çok basit bir soruydu aslında ama yanıtı oldukça güç olmalıydı ki…

“Deniz Gezmiş’in suçu ne, niye arıyorlar” demiştim… Oldukça tepki almış ve anlamıştım ki böyle sorular sormak tehlikeliydi… Bu sorunun yanıtını yıllar geçtikçe okuyarak, öğrenerek hatta yaşayarak öğrenecektim…

Bir hıdrellez günü, bahara merhaba denildiği bir günde üç fidan… Oysa binlerce fidan yeşerecekti…

Ülkemizi bazen anlamakta çok zorlanıyorum. Sürgünleri yolmakta üstümüze yoktur, sürgünleri yolmak yerine onları filizlendirip, ülkenin hayrına kullanma imkânı her zaman varken…

Boğazımıza bir şeyler düğümleniyor, diyemediklerimiz nefesimizi kesiyor. İlla ki bir ideolojiye mensup mu olmak gerekiyor? İnsanlar sizi kolayca bir ideolojik aidiyete sokup, kategorize edip hakkınızda peşin hükümler verebiliyor…

Çok uzun zamanlar öncesi… Konya’da, basın toplantılarını takip ettiğim dönemlerde bazı arkadaşlar ben geldiğim zaman “komünist Tahir geldi” diyorlarmış ve ben bunu birkaç yıl önce öğrendiğim zaman çok şaşırmıştım. Adım komünist Tahir’e çıkmış ama benim bundan haberim yoktu! Nasıl bir komünistlik yapmışsam!.. Sanırım toplumsal içerikli yazı ve şiirlerimden dolayı olmalıydı… Meğerse bir tek benim haberim yokmuş komünist olduğumdan... 

Ya ondansınız ya bundan…

Ülkemizin yanındayız, aydınlıktan yanayız; tam bağımsız ve özgür yurttaşlar olarak, Yüce Atatürk’ün gösterdiği hedefe yürümek en büyük amacımızdır. İnancımız Atatürk’tür…

Pırıl pırıl gençlerimizi… Ankara Ulucanlar Cezaevi şimdi müze… Geçtiğimiz yıllarda gezmiştim, korkunçtu… Çıkışta beni karşılayan bir sehpa kanımı dondurmuş, günlerce etkisinde kalmış ve o masum ağacın hâl lisanıyla:

/dünyanın en talihsiz ağacıyım ben

dallarımda yeşerdi sonsuza üç fidan/ demiştim…

Onlar, taburelerini kendileri tekmeleyerek korkuyu,korkutmayı başarmışlardı.

Gençlerimizin ardından ağıtlar değil yaşam sevinci dolu aydınlık günlerin şarkılarını söylemeliydik… Umutlarımız hiç bitmedi; Denizler ufuklarımızı doldurdu, çünkü onlar hep bahardılar:

 
BAHARDILAR

Umudum sende çocuğum
Aydınlıktır yarınlar
Güneşin kucağında
Yok olur karanlıklar
 
Yeşerse de darağacı
Özgürlüktür tutkumuz
Sevgi barış türkümüz
Denizler dolu ufkumuz
 
Bahardı dikti başları
Yürüdüler sonsuza
Üç arkadaştılar
Yazıldılar yıldıza
 
Deniz Yusuf Hüseyin
Bir destandan kalanlar
Yarım kalmaz bu türkü
Nicesini çağırıyor analar

TAHİR SAKMAN

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 76 YÜRÜDÜ YÂR YÜRÜDÜ (CAMİNİN MÜEZZİNİ)

 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 76 YÜRÜDÜ YÂR YÜRÜDÜ (CAMİNİN MÜEZZİNİ)

Konya oturak repertuvarında kısaca "caminin müezzini" diye de bilinen bu önemli türküyü Mazhar Sakman 12 telliyle çalıp söylerken, kendisine udi Cenap Kendi ile kanuni Kazım Büyükşalvarcı eşlik ediyor.

Mazhar Sakman - Yürüdü yâr yürüdü (Caminin müezzini)

TAHİR SAKMAN

TAHİR SAKMAN

81 YAŞINDAKİ GENÇ SANATÇI

tanik.net'teki yeni yazım:

Tahir Sakman-81 Yaşındaki Genç Sanatçı

81 YAŞINDAKİ GENÇ SANATÇI
 
Geçtiğimiz cuma akşamı kelimenin tam anlamıyla bir rüzgâr estirdi; ötesi fırtınalar, kasırgalardı…
 
Mustafa Keser, usta sanatçılığını ilerleyen yaşına rağmen konuşturdu ve bir şeyi daha gösterdi ki SKM’de (Selçuklu Kongre Merkezi); sanatçılar çınarlar gibi hep ayaktadırlar, kalplerindeki fırtınaları toplumla paylaştıkça büyürler…
 
Tam iki saat şarkı söyledi… aslında o söylemedi: ona eşlik eden binlerce Konyalı, salonu duygusal bir yapıya dönüştürdü. Seyirci kitlesinin çoğunluğunu oluşturan orta yaşın üzerindekiler, gençlik heyecanlarını hatırladılar hatta bastonla gelenler bile vardı. Bu da Mustafa Keser’in, sanatın gücünü gösteriyordu apaçık…
 
Enerjisine hayran kalmamak mümkün değildi; sevenlerinin coşkusu da en az onunki kadardı, salon adeta inledi… Türk Sanat Müziğimizin ölümsüz şarkılarını hep birlikte yeniden söyledik.

 
İzmir’de, İzmir Radyosu’nda önce enstrüman çalarak sanat hayatına başladığın anlattı Sayın Keser, o dönemlerde büyük sanatçılara, Müzeyyen Senar’dan tutunuz ülkenin kalbur üstü birçok sanatçısına çaldığını anlattı. Repertuvarının genişliğini bildiğimiz Sayın Keser, şarkılarını yılların sahne performansıyla yansıtırken, tekrar geleceğinin de sözünü verdi.
 
Halk konserleri düzenleme fikrinin aslında geleceğe bırakılacak önemli bir miras olacağının da hâl lisanıyla bizlere anlattı. Sanki “halka veda” konseriydi, sanki jübile yapıyordu ama sanatın, sanatçının jübilesinin olmayacağının kendisi canlı bir örneği gibiydi sahnede… Geçmiş zaman üstatlarından söz ederken, kendisini de “merhum bestekâr adayı” olarak esprili bir şekilde takdim etti. Bu arada anlattığı fıkralar ve konser esnasında kullandığı argo kelimeleri öyle bir telaffuz etti ki hiç argoluğu kalmadı. O, 81 yaşındaki genç sanatçı, yüreklerimizi tekrar, tekrar fethetti…
 
İzmir, sanatçıya sahip çıkar ve bu konuda oldukça da vefalıdır. Aklıma hemen merhum Rıza Konyalı geldi… Merhum Konyalı’ya, Konya’dan çok İzmir sahip çıkmış ve son günlerini huzur içinde geçirmesini sağlamışlardı. Bu nedenle İzmir’e, sanatsever bir Konyalı olarak bir teşekkür borcumuz vardır. Abim Vedat Sakman da profesyonel müzik hayatına İzmir’de başlamıştır.
 
Meram Belediyesi, Konevi Kültür Merkezi’nde Sanat Yönetmeni olarak çalıştığım yıllarda iki büyük Konyalı ustayı; Rıza Konyalı ile Âşık Salihi’yi aynı sahnede buluşturmuş ve yaşantılarından kesitler sunmuştum, tam bir belgeseldi… “Unutursun diye” ve “Dayanılmaz bir çile” isimli şarkılarının yanı sıra pek çok şarkısı ünlü sanatçılar tarafından okunan ve altın plak sahibi olan sanatçımızın hayatta olması aslında bize büyük fırsatlar da sunuyor.  Konya, en azından evladına olan vefa borcunu göstermelidir…
 
Sanata ve sanatçıya olan özlemini Konya, Mustafa Keser konseriyle göstermiştir. Bu şehrin manevi ikliminin en başında müzik vardır. Mevlâna, “Fihi Ma Fih” adlı eserinde meal olarak “Horasan’da kalsaydık zahitlik yapardık ama buraya geldik insanlar bizden şiir istedi” diyor. İlk Askeri Tabilhane (askeri bando) Konya’da kurulmuştur. Mehterhanenin temeli Selçuklu Konya’sında atılmıştır. Yine aynı dönemde “düz bir borunun bükülerek enstrüman yapılması” Selçuklu Konya’sında mümkün olmuştur. O dönemlerde böyle bir teknoloji Avrupa’da yoktur. (Konuyla ilgili olarak merhum Mahmut Ragıp Gazimihal’in, Konya’da Musiki isimli eserinde ayrıntılı bilgiye ulaşılabilir.)
 
Namaz vakitlerde “nevbet davulu” çalınan bir coğrafyanın adıdır Konya… Mevlevi Dergâhı esasen döneminin konservatuvarıdır, birçok sanatçı burada yetişmiş, çağın çok ötesine seslenmişlerdir. Keza Mevlâna’nın da rebaba bir kiriş (tel) ilave edecek kadar müzik bilgisinin olduğu gözden kaçırılmamalıdır.
 
Bu şehrin mayasında müzik vardır; Konya türkülerinin sanat değerinin oldukça yüksek olduğunu erbabı bilir; o türküler ki Orta Asya steplerinden kopup gelen sert rüzgârların, Konya Ovası’nda, Konya oturaklarında vücut bulmuş halidir. Anadolu kökenli en eski türkülerimiz yine bu coğrafyanın sahip olduğu en büyük sözlü hazinelerimizdir.
 
Bu nedenle Mustafa Keser’e gösterilen ilgi boşuna değildir; şehrin hafızasında yer eden sanat aşkının görünür kılınmasıdır.
 
İki saat sahnede kalmasına rağmen sahneyi terk etmemek için adeta direndi ne o bize doydu ne biz ona… Bu müzik aşkıdır; Konya türkülerinin kaynak kişilerinden merhum babam Mazhar Sakman’dan iyi biliyorum, ömrünün son günlerinde on iki telliyi bile taşıyamayacak durumdayken, iki koluna iki kişi girip götürüldüğü oturaklardan şafakta, horozlar öterken adeta dirilip geldiğine çok şahitlik ettiğimden, Sayın Keser’in bu enerjisini anlamam oldukça kolay oluyor.
 
Konya, Mustafa Keser’i bağrına bastı, Mustafa Keser de onları, yılların deneyimiyle, şarkılarıyla kucakladı. Bu konserin tekrarı bir daha olur mu bilmiyoruz ama temennimiz uzun yıllar Sayın Keser’i aramızda görmektir…
 
İyi ki sanat var, sanatçılarımız var…
 

TAHİR SAKMAN

UTANMAYANLARIN YERİNE UTANMAK!

 

UTANMAYANLARIN YERİNE UTANMAK!
 
Bugün Konya tam baharı yaşarken Konyalılar da kendilerini dışarı attı. Yeşil alanlar doldu taştı…
 
Biz de Altınapa Barajı’na doğru yollandık. Barajdaki su seviyesi epey yükselmiş tabii ki çok sevindik ama…

 
Barajın etrafı koruma havzası olmasına rağmen, o kadar uyarı tabelası olmasına rağmen yine de balık sevdalıların, mangalcıların istilasına uğramış. Çadır kuranlara bile rastlıyorsunuz. Çevredeki çöp görüntülerine hiç girmeyeyim.
 
Arkadaşlar, baraj şehrin en önemli su kaynağı, evlerinizdeki musluklardan bu su akıyor zaman zaman… Ne yaptığınızı, neyi kirlettiğinizin farkında mısınız? Siz, içtiğiniz suyu korumazsanız, kim koruyacak?
 
Barajı, Beyşehir’e doğru birkaç yüz metre geçince… Bu gençler hep böyle yapıyor; büyüklere kötü örnek oluyorlar (!) büyüklerinin kirlettiği doğayı temizleyip bir de branda asıyorlar, üstelik isimlerini de yazmıyorlar!..
 
Ama öyle kibarca bir mesaj vermişler ki; ben utandım, utanmayanların yerine!..
 
TAHİR SAKMAN
 

 

ZÜBEYDE ANNEMİZİN ELLERİNDEN ÖPERİM

 

ZÜBEYDE ANNEMİZİN ELLERİNDEN ÖPERİM
 
Hiçbir anne senin gibi, bir evlat armağan etmedi ülkeye… Hiçbir anne senin gibi, vatan kurtaracak bir evlat yetiştirmedi… dahası hiçbir anne senin gibi, sonsuza kadar yaşayacak bir ülkenin, bağımsız bir ülkenin, Türk ülküsüyle gelecek asırlara damgasını vuran bir evlada hayat vermedi…
 
Onun için ona “annelerin annesi” diyoruz. O bizim Zübeyde annemizdir, hepimizin annesidir…
 
Biliyorum ve eminim ki Türk Ulusunun bağrında nice Zübeyde anne, tarih sahnesine çıkmak için sırasını bekliyor…
 
Zübeyde annemizin manevi şahsında tüm annelerin ellerinden öperim. Bizim için her gün Anneler Günü’dür, her gün ellerinizden öperim.
 
TAHİR SAKMAN
 
 
 
 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 75 ÜÇ GÜZEL OTURMUŞ İSKAMBİL OYNAR (NİZAMLAR) 2. KAYIT

 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 75 ÜÇ GÜZEL OTURMUŞ İSKAMBİL OYNAR (NİZAMLAR) 2. KAYIT

MAZHAR SAKMAN-ÜÇ GÜZEL OTURMUŞ İSKAMBİL OYNAR (NİZAMLAR)
 
Konya türküleri içerisinde tarihi özelliği dolayısıyla öne çıkan bu türküyle ilgili geniş açıklamayı İLK kaydının 22 Mayıs 2025 tarihindeki yayımında yapmıştım.
 
Türküyü dinlerken savaşın getirdiği yıkımların acısını hissetmemek ne mümkün?  Hüzünlü ezgisi tarihimizden bir sayfayı açarken yüreklerimizin de dağlanmasına neden oluyor. Konya oturaklarında bu türkü çalınırken insanların gözlerinden akıtmamak için direndikleri yaşları, kalplerinin en derinlerine akıttıklarına sıkça şahit olmuştum.
 
Türkü hakkındaki geniş açıklamaya aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz:
 
https://tahirsakman.blogspot.com/2025/05/mazhar-sakman-turku-hazinesi-15-uc.html
 
TAHİR SAKMAN
 

 

 

KONYA’DA HIDRELLEZ

tanik.net'teki yazım:

TAHİR SAKMAN- KONYA'DA HIDRELLEZ

KONYA’DA HIDRELLEZ

Hızır ile İlyas peygamberin 6 Mayıs’ta buluştuğu gün olarak hafızalarımızda yer eden bugün çeşitli etkinliklerle kutlanır…
 
Hızır karada, İlyas denizde darda kalan insanların kurtarıcısı olarak inançlarımızda yer etmiştir. Ve senede bir gün, 6 Mayıs’ta buluştuklarına inanılır.  Orta Asya’daki eski inançlarımıza, İslami motifler eklenerek, Hızır ile İlyas peygamberin katılmasıyla oluşan bir Türk geleneğidir. Türklerin olduğu coğrafyalarda, baharın / yazın gelişiyle de anlamlandırılarak kutlanır.
 
Konya’da Hızır’ın atına binen insanların menkıbeleri çok konuşulur… Bunların başında da Ladikli Ahmet Ağa gelir… Osmanlı’nın son dönemlerinde Arabistan çöllerinde askerlik yaparken Hızır’ın atına bindiği ve göz açıp kapayıncaya kadar geçen bir süre zarfında Konya’ya geldiği anlatılır. Esasen ümmi olan Ahmet Ağa’nın birçok dini şiiri de vardır ve hakkında birçok kitap yayımlanmıştır. Günümüzde Sarayönü’ndeki evi ziyaretçi akınına uğramaktadır.
 
Çocukluğumun Konya’sındaki hıdrellez kutlamaları, şehrin en önemli folklorik, kültürel etkinlikleri arasında yer almıştır. Bugün neredeyse tüm Konya’dan kırlara özellikle Meram’a, Sille’ye, yeşil alanlara doğru bir akın başlar. O gün Konya’da kimseyi evde bulamazsınız herkes yeşile koşmuştur. Nerede bir ağaç varsa altında mutlaka bir Konyalı piknik yapıyordur.

 
Dünyaca ünlü Meram bağları, çocuk sesleriyle cıvıl cıvıl bir renge bürünürken, ağaç dallarına kurulan salıncaklarda gökyüzüne doğru bir yolculuk yapmak mümkündür. Genç kızlar bugün daha özgür bir ortamda, açık havada eğlenirlerken anneler, nineler de evde hazırladıkları yemekleri özellikle soğan kabuğuyla haşlanmış yumurtaları, çeşitli yeşilliklerle şepitlere dürüm yaparak acıkanların imdadına yetişirler. 
 
Günümüze ulaşan Cumhuriyet öncesi fotoğraflardan, şehirde eskiden var olan gayrimüslim tebaanın da bu kutlamalara katıldığını, bu sevinci paylaştıklarını anlıyoruz.
 
Yetişkinlerin de adresidir Meram bağları… İkindi üzeri daha kuytu köşelere çekilen Konyalılar, coşkun Konya türkülerinin ahengine, doğanın nefesiyle eşlik etmenin heyecanını yaşarlar. Havanın müsait olmadığı zamanlar ki ben birkaç kez hıdrellez de kar yağdığını gördüm, böyle durumlarda bağ evlerinin misafirperverliğine sığınılır ve eğlence horozlar ötene kadar devam eder.
 
O gün bütün Konya; Meram’ın Sille’nin, Lalebahçe’nin, Kovanağzı’nın bağlarını doldurur. Hâkim olan duygu; sevgidir, kardeşliktir. Köklü bir müzik geleneğine sahip olan Konya, o gün türkülerini ayrı bir duyguyla söyler.
 
Hıdrellez, şehrin hafızasında öylesine yer etmiştir ki esnafların bile çoğu işi bırakır, hıdrellez kutlamasına gider. Dilekler dilenir, yardımlaşma üst seviyededir. Kapılar çalınırsa asla boş çevrilmez mutlaka yardım edilir.
 
Hızır’ın bastığı yerlerin hemen yeşerdiğine inanıldığından, gidenlerin arkasına bakılır, Hızır’ın tırnaklarının da olmadığına inanıldığından yardım talep edenlerin ellerine bakılır. Bugün bir verirseniz, size kırk olarak geri döner, bolluk ve bereketin simgesidir Hızır… “Hızır el basmış” derler… Dualar Hızır’ın el basması üzerinedir…
 
“Hızır’ı yakalamak” diye de bir deyim vardır özellikle hıdrellez kutlamalarına gidenlere sorulur… Bugün eli açık olma günüdür, cimriliğe asla yer verilmez. Ne kadar harcarsanız misliyle size geri gelecektir.
 
Ne Meram eski Meram, ne Sille eski Sille, ne de Lalebahçe, Kovanağzı… yeşillikleri beton gölgelerine kurban edilmiş olarak melül mahzun bekliyorlar… Bir avuç da kalsa; Meram’da, Sille’de yer bulamazsak bile en azından parklarda yine Hızır arayacağız…
 
Nerede bir yeşil görsek anlayacağız ki Hızır buradan geçmiş… Bir gün gerçekten Hızır geçecek mi? O bolluk ve berekete her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Dünyanın kaos yaşadığı bu günlerde sembolik de olsa Hızır’ın dost elini uzatmasını, barış getirmesini diliyoruz
 
Son aydaki yağışlarla doğa inanılmaz canlandı, yeşilin her tonu Meram’da ve diğer yerlerde bizleri bekliyor. Belki de Hızır, bu yıl Konya’dadır! Her gidenin arkasından bakacağım; bastığı yerler yeşermiş mi diye!..
 
Her nerede olursa olsun, ben hıdrellez kutlamalarını hiç kaçırmam. Konyalının mottosudur; namaz, niyaz, boğaz… Bendeniz mottonun niyazla, boğaz tarafındayım, hiç kaçırmam; yaprak sarması, su böreği, etli ekmek…
 
Eski bir masalın, son perdesini anlatır gibi hissediyorum kendimi…
 
Ve bizler; her şeye rağmen eski Konya’nın mütevazı ihtişamının anılarıyla, Selçuklu asırlarından günümüze yadigâr kalan bir yaşantının izlerini sürmenin mutluluğunu yaşıyoruz…
 
Ömrünüze, aşınıza, işinize Hızır el bassın…
 
TAHİR SAKMAN
 
 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 74 KARABİBER AŞ OLMAZ (KARABİBER) 2. KAYIT

 

MAZHAR SAKMAN TÜRKÜ HAZİNESİ 74 KARABİBER AŞ OLMAZ (KARABİBER) 2. KAYIT

Konya oturak repertuvarının bu hareketli türküsünün ikinci kaydında, solist ve divan sazı Mazhar Sakman, udi Cenap Kendi, kanuni Kazım Büyükşalvarcı birlikte çalıyorlar.

"Karabiber aş olmaz
Bundan ince kaş olmaz
Bundan ince kaş olsa
Hovardalar baş olmaz"

TAHİR SAKMAN

UYANIN DA TÜRKİYE'YE GİDELİM

 

tanik.net'teki yazım:

Tahir Sakman-Uyanın da Türkiye'ye gidelim

UYANIN DA TÜRKİYE'YE GİDELİM

Bu aralar futbolla yatıp kalkıyoruz; “kim, kimi yenmiş, şampiyon kim, o pozisyon yüzde bin beş yüz penaltıydı, ah hakem ah, federasyon nerede?..”

Takımınız galipse… dünya güzelleşiyor birkaç gün, birkaç saat ama… Ev kirası düşmüyor, taksitler azalmıyor bir türlü…

“Öyle bir çaktı ki tam doksana…” Havalara uçuyoruz; pazara gidene kadar… Fiyatları görünce ayaklarımız yere basıyor ve golü aslında kimin yediğini düşünmeye çalışıyoruz…

General Franco’nun “Üç F”sinden biri; futbol… Tam da istedikleri gibi oynanıyor zaten… Milyon eurolar havalarda uçuşuyor; topa düzgün vuruyormuş! Oysa bizim sırtımıza her gün neler vuruluyor neler… İyi ki nefes almak bedava… alabilirseniz tabii; çünkü nefes de aldırmıyorlar!

Şampiyon mu oldunuz, tabii ki hakkınız, sabahlara kadar arabalarla turlar atıp korna çalmak! “Benzin fiyatları?”  “Ne yani şampiyonluk indirimi yok mu? E, vallahi ayıp etmişler hem şimdi bunun sırası mı? Şampiyon biziz ya helal olsun!”

Olamadınız mı, alın size bir üzüntü mevzuu daha, dünya yıkılır tabii sizin takım şampiyon olamamışsa… “Eve ekmek, oğlana çizme, kıza ayakkabı… Nasıl alınacak şimdi? Servis ücretleri de ne kadar yükseldi böyle? Ah hakem yaktın bizi!”

“Bu hafta aldığımız galibiyetten haberi yok nedense! Yüce biberius yine zirveye oynuyor… Bizim takımda yok böyle santrafor… Ya domatese ne demeli, her maça salça olma huyundan bir türlü vazgeçmedi gitti.”

Top yuvarlak da hayat dört köşe mi? Kesin bir şey var; topu oynayanın hayatı dört köşe…

Topu oynayan da kazanıyor oynayamayan da… Ya tutarsa kolonları, hayallerinize bürünüyor, içinde bir tek siz yoksunuz. “Bir gol daha atarsak ücretlere zam yapılır mı?”

Aslında biz böyle çok iyiyiz, lay lay lom… “En büyük bizim takım, başka büyük yok!”
“O formayı “store”den alsaydım, yenilmeyecektik! Hanımın elbisesi artık öbür aya… Şunun şurasında bir maçımız var. Kombineler uçmuş… Olsun, bizim takım en büyük! Markete sonra mı gitsem, birkaç gün daha makarna yersek ölmeyiz değil mi? Bu deterjan fiyatlarına da ayar oluyorum; her gün zam yapılır mı ya hu?”

Dünya çok güzel, gol atınca daha da güzelleşiyor. Hayallerimiz çim sahalara gömülse de biz mutluyuz!

“O kadar yeniyoruz, enflasyon bir türlü düşmüyor. Çarşı, pazar ateş pahası, şampiyon bizim takım, çocuklar harçlık istiyor… Şu kasapla, manav var ya, bizim takımı sevmedikleri için ne zaman bir şey alacak olsam hemen zam yapıyorlar! Bunların yüzünden averajımız bozuldu?”

Bir an güzelleşiyor her şey, yoksa hiç uyanmasak mı, böyle iyi miyiz? “Bu “Var” hep bize mi var? Bir kere o buz gibi goldü, ne ofsaytı? Aidata bir daha zam yapılırsa ben de Var’a gideceğim!”

Hayalle gerçek birbirine karışıyor; taca çıkıyoruz, ofsayta düşüyoruz ve penaltılar bize kalıyor, vuruyor birileri; gol, gol, gol… Topla birlikte yapışıyoruz ağlara…

Her şey uyanana kadar; güneş doğunca ayın hükmü kalmıyor. Rüyaların hükmü, gün ışıyana kadar, uyansak mı ne? Haydi o zaman:

Uyanın da Türkiye’ye gidelim…

TAHİR SAKMAN