DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ

tanik.net'teki yazım:

TAHİR SAKMAN - DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ

DOMATES BİBER TANDIR EKMEĞİ
 
Hani, şu kolayı boykot edip yerlere döktüğünüz kadar İsrail tohumlarını da boykot etseydiniz, bunlar başımıza gelmeyecekti!..
 
Bizim, Konya’da “yirli” dediğimiz o canım; ince kabuklu, mayhoş, yedikçe yenilen, tadına doyulamayan “domatis”lerimiz, “domata”larımız kaybolmayacaktı… Acaba ne kadar yerli ve milliyiz?..
 
Şimdi gençler ne bilsin; cam kenarlarında, bilmem kaçıncı kattan, hayatı uzaktan seyrediyorlar, hiç “avar” yapmadılar ki? “Mandal”ın başına varıp… mandal ne onu da bilmezler, onların değil bu kabahat; bizim… (Avar: çeşitli sebze yetiştirmek. Mandal: Sebze ekili alanın bağımsız bölümleri...)
 
Mandalın başına varıp elinizde -haydi geçtim o anamın yaptığı tandır ekmekten- fırından aldığınız bir somun ekmekle -bu arada tuzu unutmayın- Konya’nın meşhur domatesini yediniz mi? Özellikle sabahları mis gibi havaya karışan domatesin kokularıyla, ciğerlerinizi bayram ettirdiniz mi?
 
Sadece domates de değil elbette; üzerine şiirler söylediğim “baldan tatlı”, “sırat köprüsünden ince” Konya’nın kıl biberlerini de dalından, elinizle ve olabildiğinizce nazik olarak koparıp yemediniz ki?
 
Üzerine cila yapar gibi mis kokulu salatalıklarımızı dikine kesip, tuzlayıp…
 
Hele hele gençler, nereden bilsinler ki gözlerini açtıklarından beri aynı yavan şeyleri görüyorlar: Bayatlamış sloganlar, pahalılık, sosyal adaletsizlik, mahalle baskısı; “o ne der, bu ne der, şu ne der” çekincesi yüzünden sürekli “kısıtlı bir yaşam alanı oluşturma” çabasıyla yitip giden ömürler…
 
Bir şiirimde “korkumuz ölmekten değil / yaşayamamaktan” demiştim… Gençler bilmiyorlar ki onlara değil sitemim, kendime; dedemden / babamdan ödünç aldığım günleri, hovardaca tüketerek, torunlarıma daha ileri bir seviyede bırakamamanın hüznü… bu vebalin altından nasıl kalkarız toplum olarak bilmiyorum!..
 
Bizler çok iyi günlerde yaşadık. Pahalılık vardı ama yardımlaşma da vardı, üstünden gelebiliyorduk, enflasyonu bahane edip kazık atmıyordu kimse… Şimdi her şeyi fırsat olarak görüp, zam üç geldiyse, on üç yapıyorlar… “Birbirimizi kandırmanın kitabını yazıyoruz” desek yeridir!
 
Yoksulluk vardı ama yardım ederken fotoğraflar çektirmiyor, insanları rencide etmiyorduk. Yaşam biçimlerimiz farklı olsa da hoşgörü içinde, hepimiz dilediğince, başkasının özgürlük alanını ihlal etmeden yaşıyorduk. Camiye gidenler, Kâbe’ye gidenler sosyal medyadan canlı yayın yapmıyordu… 
 
Ahlak derseniz yerlerde, suç işleme ve yasaklı madde kullanma yaşı sürekli düşüyor. Hele hele sevdiğimiz sanatçıların, kamu görevi vererek bel bağladığımız insanların da bu tip haberlerle anılması karşısında yaşadığımız hayal kırıklığını hangi cümle anlatabilir ki? Hapishane sayısı artarken eğitim… “Ne eğitimi” dediğinizi duyar gibiyim!..
 
Şimdi gençler sadece bunları gördüğü için “hep böyleydi ve hep böyle olacak” sanıyorlar!..
 
Bir orta direk vardı, toplumun emniyet supabıydı, çökerttik… Şimdi ya zenginsiniz ya fakir. Siyasiler, seçim öncesi TV’lerde, halkın huzurunda tartışırlardı. Kadayıf kızartanlar, şapka sallayanlar ki o fötr şapka, demokrasinin simgesi gibiydi, her açık oturumda ülke sorunlarına nasıl çözüm getireceklerini anlatırlardı. Renkli kişiliği olan insanlardı, naiftiler, kibardılar. Amerikan ambargolarına kafa tutarak, yasaklarını kaldırıp, askeri üslerini kapatan siyasilerimiz vardı.
 
Bize dikilen bu elbiseye, biz sığmayız… Zorla giydirilmeye çalışılan bu elbise, bize asla uymaz ve uymadığını da yaşadıklarımız göstermektedir. Türk Ulusu olarak bizler; gökyüzü elbisesi altında, ay yıldızın gölgesinde yaşamaya alışkınız.
 
Yerli domatesten geldiğimiz nokta işte tam burasıdır: Kendi tohumunu üretmezsen, yabanların tohumu önce tarlanı sonra ağız tadını bozar, farkına vardığımız zaman ise artık çok geçtir.
 
Umarım daha çok geçmemiştir…
 
TAHİR SAKMAN